حسین کعبی: وقتی فیگو را در جام جهانی زدم....
شتر، گاو، پلنگ
یک قصه بیش نیست غم عشق و...
ما بیدلان مست دل از دست دادهایم/ همراز عشق و همنفس جام بادهایم/ بر ما بسی کمان ملامت کشیدهاند/ تا کار خود ز ابروی جانان گشادهایم.
خیلی وقت بود سراغ حافظ نرفته بودم، راستی سلام! امیدوارم حال همه تون خوب باشه. اونقدر خوب که این خوبی باعث بشه هر روز آفتاب رو ببینید و گاهی ابرها رو توی آسمون که برای چند دقیقه سایه روی سرتون پهن میکنند تا خنکی را مزه مزه کنید. من هم خوبم. اونقدر خوب که «دلم میخواهد/ بدوم تا ته دشت/ بروم تا سر کوه/ دورها آوایی است که مرا میخواند...».
واقعیت اینه که توی این زندگی هر کس قصه خودش رو داره. قصهای که فقط و فقط مال اونه نه هیچ کس دیگه. تو هم قصه خودت را خواهی داشت. مطمئن باش. قصهای که به قصه هیچکس دیگه شبیه نیست. من نمیدونم این قصه تلخه یا شیرین، اما امیدوارم قصه شیرینی باشه. قصهای که با روایتش یا یادآوریش لبخند شادی روی لبهات بنشینه. گاهی اوقات باید به همین روزمرگی که ازش این همه شاکی هستی تن بدی تا بتونی بهش غلبه کنی و اینو بدون راه غلبه به این روزمرگی رفتن از راههای صعب العبور و عجیب و غریب نیست. این ورطه خیلی خطرناکی است که باید مواظبش باشی. باید خیلی حواست باشه. نکنه یه روزی به خودت بیای و ببینی داری حسرت آرامش همین روزمرگی رو میخوری؟ خودت رو بسپار به دست اون که هیچ کس مثل اون نمیتونه راهبر و راهنمای آدم باشه. عشق در هر قالب و با هر پوششی که باشه قشنگه به شرط این که تو برای اون حرمت قائل باشی و به قول قدیمیها حرمت اونو نگه داری. امیدوارم قصه قشنگی داشته باشی. چه تو و چه همه نسل سومیها و این رو هم به یاد داشته باش که زندگی خیلی کوتاهتر از اونی است که تو بخواهی با امتحان کردن و رفتن از راههای مختلف اونو هدر بدی. بهتره پاهات روی زمین محکم باشه خواهر خوبم. این خودش نعمتی است که آسان به دست نمیاد. پس قدر خودت و موقعیتات رو بدون و خودت رو با خیالهای واهی عذاب نده.
خب، باز هم رسیدیم این ته. بهتره تا از صفحه نزدیم بیرون بذاریم بریم. مواظب خودتان باشید و تا هفته بعد درود و بدرود.
گفت و گو
