درسی از زخم‌های زندگی

کد خبر: ۱۷۱۸۰۱

همیشه فکر می‌کردم اطرافیان یا به من حسادت می‌کنند و یا این‌که دوستم ندارند و می‌خواهند که مشکلی داشته باشم.

حتی یک بار که یکی از آشنایان به من بدی کرد بقدری مستاصل و درمانده شده بودم که چند روز فقط گریه می‌کردم.

من در کارها و پروژه های تبلیغاتی کار می‌کنم، اما تا مدتی وضع کارم بدتر شد. نمی‌دانستم حالا که یک نفر قلب مرا شکسته چرا پس از آن نیز ضرر مالی به طرف من می‌آید. من که مشکلی برای کسی درست نکرده‌ام.

مدتی گذشت و من ازدواج کردم. همسرم انسان خوب و آرامی‌ بود، اما هر وقت می‌خواستم به نیازهای من توجه کند نه تنها از من فاصله می‌گرفت بلکه به نیازهای اطرافیانش بیشتر توجه می‌کرد.

مدتها گذشت و من همواره احساس می‌کردم که در زندگی قربانی هستم تا این‌که از طریق یکی از دوستان که تقریبا همسن من بود فهمیدم که یکی از برزگترین رازهای زندگی این است که گاهی با بعضی از مسائل تلخ و شیرین زندگی باید خداحافظی کرد وگرنه همواره به روح و جان ما زخم می‌زنند.

پس از آن تصمیم گرفتم در هر اتفاقی در نظر بگیرم که حق انتخاب با من است که چه واکنشی داشته باشم. غصه بخورم یا این‌که راهم را به سوی موفقیت از درون همان وضعیت سخت پیدا کنم.

از آن پس نگرشم نسبت به مشکلات فرق کرد. مطمئن بودم که هر مشکلی پله‌ای برای پیشرفت بعدی من است و مهم واکنش من در قابل هر مساله‌ای است.

هر وقت با وجود ناملایمات و اتفاقات بد سعی می‌کردم از زاویه‌های مختلف به مسائل بنگرم و بهترین کار را بکنم نتیجه بهتری می‌گرفتم.

کم کم فهمیدم این مشکلات نیستند که به ما می‌چسبند بلکه ما هستیم که به آنها می‌چسبیم.

هر چقدر به دنبال راه‌حل خروج بگردیم زودتر می‌توانیم از آنها جدا شویم و هر چقدر به فکر این باشیم که آنها چه ضربه‌ای به ما زدند بیشتر در آنها فرو می‌رویم.

قرار نیست ما نگران همه اتفاقات پیش رو باشیم. مهم این است که ما ایمان کافی به پروردگار داشته باشیم و با توکل بر او سعی کنیم به ما کمک کند. در این شرایط بقدری قوی خواهیم بود که دیگر به مسائل ناراحت‌کننده فکر نمی‌کنیم بلکه از بودن با خدا لذت می‌بریم و موضوع هم به نوعی حل می‌شود.

فهمیدم اول و وسط و آخر تمام مسائل خودمان هستیم. ما هستیم که زندگی را تلخ و شیرین می‌کنیم. اگر من بیش از حد به رفتارهای همسرم حساس و آسیب‌پذیر نمی‌شدم او هم با اشتیاق بیشتری در کنارم می‌ماند.

قرار نیست همه به میل ما رفتار کنند. باید بپذیریم که همه انسان‌ها از روح خدا در خود دارند و به گونه‌ای که باید آفریده شده‌اند و قرار نیست همه مطابق توقع ما زندگی کنند و چه بسا بسیاری اوقات خداوند خیر ما را از طریق افراد نه چندان خوش نیت به ما می‌رساند. فقط مهم است که ما پیغام را بگیریم.

در ضمن در وجود همه ما محبت و عشق به طور فطری نهاده شده و چنانچه ما آن را از درون خود بیرون نیاوریم نمی‌توانیم انتظار داشته باشیم آنچه را خود نداریم از دیگران بگیریم.

تا وقتی که با علاقه و محبت با کسی رفتار نکنیم به هیچ‌وجه نمی‌توانیم از او انتظار محبت داشته باشیم زیرا دیگران بازتاب خود ما هستند.

از وقتی برای خوشبخت بودن به والدین، خواهر و برادر و یا همسرم وابسته نیستم و فقط سعی می‌کنم انسان خوبی باشم. در مورد کسی قضاوت نکنم و به خدا توکل کنم و بدانم که منشأ تمام خیر و نیکویی جهان در اوست تمام جهان زیبا شده. باور نمی‌کنید اما افرادی که همیشه دشمن من بودند با من از در دوستی در آمده‌اند و تمام افراد خانواده نیز صمیمانه‌تر با من رفتار می‌کنند. تا وقتی از قفس درونم بیرون نیامده بودم نمی‌توانستم این موارد را ببینم.

حالا خدا را برای تمام چیزهایی که در زندگی‌ام اتفاق افتاده شکر می‌کنم زیرا در واقع من به تمام آن مشکلات نیاز داشتم تا بتوانم دگرگونی‌های لازم را در خود ایجاد کنم.

حالا به عنوان یک بنده کوچک خدا سعی می‌کنم تنها وابستگی‌ام به خودش باشد و در تمام موارد حتی موارد مالی و روزمره فقط از خدا کمک بخواهم و می‌دانم که در همه این موارد کمکم می‌کند.

از وقتی فقط برای خودم دعا نمی‌کنم و برای همه خیر و خوشی می‌خواهم اتفاقات خوش و خیر بیشتری برایم رخ می‌دهد.

فکر می‌کنم اگر خودخواهی را کنار می‌گذاشتم و زودتر از اینها به جای آنچه خودم می‌خواهم به آنچه خدا می‌خواست بدون مقاومت تن در می‌دادم و در مقابل آنچه مخالف من بود کمتر می‌ایستادم و تمام فکر و ذهنم را برای مقاومت و ایستادگی و پافشاری بر خواسته‌های کوتاه مدتم نمی‌گذاشتم حالا شاید از این هم خوشحال‌تر و راضی‌تر بودم. اما هنوز هم می‌گویم که زندگی خارج از من در واقع از درونم سر چشمه گرفته است. در آن روزها درونم آشفته بود و نیاز داشت تا اطرافیان هم مانند درونم مرا آشفته کنند، اما حالا که هماهنگ و آرام هستم جهان خارج از من نیز ساز موافق می‌زند و من برای زندگی که بهترین موهبت الهی است خدا را شکر می‌کنم.