حرکت به سوی همگرایی

در امریکای لاتین، ذخایر عظیم گاز بولیوی را هیچ کشور دیگری به غیر از ونزوئلا ندارد. مورالز خود را متعهد کرده تا سیاست‌های نئولیبرال که بولیوی در طول 20 سال با جدیت دنبال کرده را کنار بگذارد؛ چرا که این سیاست‌ها باعث شد درآمد سرانه فعلی این کشور از قبل کمتر شود.

بولیوی از توصیه‌های بانک جهانی درباره خصوصی‌سازی تامین آب و عرضه آن به قیمت‌های واقعی  در واقع برای محروم کردن فقرا از دسترسی به آب ‌ پیروی کرد و در پی آن، نارضایتی عمومی، سران بولیوی را وادار کرد تا برنامه‌های نئولیبرال را کنار بگذارند.

براندازی نظام سیاسی ونزوئلا همان طور که در واشنگتن توصیف می‌شود به ایالات متحده نیز کشیده شده است.
شاید به این دلیل بوش در مارس 2005 دستور گسترش سیاست‌های مهار ونزوئلا را صادر کرد.

واشنگتن پست گزارش می‌دهد در نوامبر 2005 گروهی از سناتورها نامه‌ای به 9 شرکت بزرگ نفتی ارسال کردند، در این نامه آمده بود که با توجه به افزایش صورتحساب‌های گرمایشی زمستان، از شما می‌خواهیم بخشی از  سودهای خود را برای کمک به افراد کم درآمد که تحت فشار هزینه‌ها قرار گرفته‌اند، اختصاص دهید، آنان فقط از جانب شرکت تحت کنترل ونزوئلا یعنی CITGO پاسخ دریافت کردند. CITGO پیشنهاد کرد به ساکنان کم درآمد بوستون و سپس دیگر جاها نفت ارزان قیمت عرضه کند.

وزارت خارجه امریکا پاسخ داد که چاوز این کار را فقط به دلیل منافع سیاسی خود انجام می‌دهد. این طرح همانند پیشنهاد دولت کوبا برای ارائه بورس تحصیلی به جوانان فقیر امریکایی برای تحصیل در دانشکده‌های پزشکی کوباست و کاملا برخلاف کمک‌های ایالات متحده و دیگر کشورهاست که گونه‌ای انساندوستی پاکدلانه می‌باشد.

البته معلوم نیست دریافت‌کنندگان 12 میلیون گالن نفت سوخت خانگی با تخفیف [عرضه شده از سوی CITGO] به انجمن‌های خیریه محلی و 45 هزار خانواده کم درآمد در ماساچوست نیز نکته سنجی‌های وزارت خارجه امریکا را قبول داشته باشند.

اثر: نوام چامسکی‌
مترجم: یعقوب نعمتی  ورو جنی‌