حسین کعبی: وقتی فیگو را در جام جهانی زدم....
بیژن مقدم
اهانت به مردم
این که مطبوعات به انتقاد از سیاستهای دولت و یا حتی رفتار و تصمیمات رئیسجمهور بپردازند به شرط آن که انصاف و ادب و منطق نقد در آن رعایت شود، نه مذموم بلکه گاه میتواند کمک به دولت هم باشد. حال چه این مطبوعات جزو مخالفان دولت محسوب شوند یا منتقدان یا حامیان آن.
آنچه باید از آن پرهیز کرد، ورود به مرزهای تخریب و اهانت است. یادداشت منتشره در روزنامه اعتماد ملی (شنبه) ورود به چنین مرزهایی بود.
اگر این روزنامه با دولت مشکلی دارد، دلیل نمیشود مردم را مورد اهانت قرار دهد. ما به چه حقی میتوانیم مردمی را که از روی علاقه به نظام به استقبال رئیسجمهور منتخبشان آمدهاند «مشتی گرسنه» بنامیم.
این مردم همان مردمی هستند که هنگام انتخابات، نیازمند رای و هوشمندی آنان هستید. این مردم همان مردمی هستند که به اعتبار شخصیت روحانی و اجرایی آقای خاتمی در سفرهای استانی، به استقبالشان میآمدند و اگر هم مشکلی داشتند، با ایشان در میان میگذاشتند. این مردم همانهایی هستند که چند روز دیگر از آنان انتظار دارید با رایشان اصلاحطلبان در بنبست و دور شده از مردم و قدرت را دوباره به صندلیهای سبز و سکوهای امید برسانند. آیا باز این مردم را «گرسنه و گردن کج» مینامید؟
آقای کروبی به عنوان دبیرکل حزب اعتماد ملی و صاحب امتیاز این روزنامه پس از انتشار این مقاله توهینآمیز در گفتگو با یک خبرگزاری از مردم عذرخواهی کرد. هرچند انتظار میرفت این عذرخواهی در روزنامه و سایت اعتماد ملی انعکاسی شایسته پیدا کند.
اگر دوستانمان در جریان اصلاحات باز نخواهند واقعیتها را آن گونه که هست، ببینند و با مردم با زبان اهانت و خواری و تمسخر سخن بگویند آیندهای تاریکتر را برای خود رقم زدهاند. حداقل انتظار ما رعایت ادب و متانت در نقدهاست، هر چند مقاله مذکور را هرگز نمیتوان در ردیف این گونه مقالات ارزیابی کرد.
آقای کروبی به عنوان دبیرکل حزب اعتماد ملی و صاحب امتیاز این روزنامه پس از انتشار این مقاله توهینآمیز در گفتگو با یک خبرگزاری از مردم عذرخواهی کرد. هرچند انتظار میرفت این عذرخواهی در روزنامه و سایت اعتماد ملی انعکاسی شایسته پیدا کند.
اگر دوستانمان در جریان اصلاحات باز نخواهند واقعیتها را آن گونه که هست، ببینند و با مردم با زبان اهانت و خواری و تمسخر سخن بگویند آیندهای تاریکتر را برای خود رقم زدهاند. حداقل انتظار ما رعایت ادب و متانت در نقدهاست، هر چند مقاله مذکور را هرگز نمیتوان در ردیف این گونه مقالات ارزیابی کرد.
گفت و گو
