دلمان لک زده برای یک کف گرگی
میثم اسماعیلی: یک سوژه بود که میتوانستیم برایش کلی مطلب بنویسیم که آن هم به دست عادل فردوسیپور و غیره! بیات شده است. ما که هیچ علاقهای به 2 تیم محبوب پایتختنشین نداریم؛ کل سال را منتظر مینشینیم تا بازی دربی استقلال و پرسپولیس برگزار شود و ما هی وااسفا سر بدهیم که ای تماشاگر نماها چرا آخر شیشیههای اتوبوس را خورد میکنید و داور را با ... و ... هم قافیه میکنید!؟ مگر شماها برادر و پدر ندارید؟ اما این سوژه هم به دلایلی که گفتیم و به دست همان ایادی که نام بردیم تبدیل شده است به بیات! آن هم چه بیاتی.
یکی نیست بگوید آخر این چه وضعش است. بازی به این حساسی نباید یک شیشه اتوبوس هم برایش خورد شود؟ آخر این همه سرباز وظیفه توی استادیوم بودند، یکیشان نباید کور بشود؟ نه! شما بگویید یک ترقه (شما بخوانید نارنجک آن هم از نوع نیمه جنگی) نباید توی استادیوم به این بزرگی بترکد؟
پس عادل فردوسیپور چه جوری برنامهاش را پر کند؟ حالا عادل هیچی، ما برای این بازی چه بنویسیم؟ چشممان به کریم باقری روشن؛ کارت قرمز را که گرفت یکراست باز و بند را در آورد و آرام رفت به طرف رختکن، بابا دادی، بیدادی، زبانمان لال فحشی، ناسزایی یک چیزی بگو بعد برو! یک فکری هم به حال ما بکنید که نشستهایم همین چیزها را ببینیم وگرنه اگر میخواستیم فوتبال ببینیم که همین لیگهای اروپایی را میبینیم.
مدیر روبط عمومی شرکت واحد اتوبوسرانی شهرداری تهران به فرهنگ بالای تماشاچیان در استفاده از وسایل نقلیه عمومی اشاره کرده است و تازه نمک هم روی زخم ما پاشیده و گفته است: «سالهای گذشته شاهد تخریب و وارد شدن آسیب به اتوبوسها بودیم اما طی 2 سال اخیر در بازیهای فوتبال شاهد چنین اتفاقاتی نبودیم» حالا شما تماشاگران عزیز که یک کاره از تمام ایران بلند میشوید و میکوبید و میآیید ورزشگاه، اگر همینطوری بنشینید و هیچ کاری نکنید پس این جناب «شاه حسینی» (رئیس کمیته انضباطی فدراسیون) چه کار باید بکند؟ توی این وضع بیکاری یکی باید باشد که «شاه حسینی» بتواند گیر بدهد به آن و ما هم سوژهاش کنیم یا نه؟ از افشین قطبی که اصلا انتظار نداریم.
او اگر داور 50 تا پنالتی هم به ضرر تیمش بگیرد هیچ اعتراضی نمیکند و خیلی پاستوریزه میگوید: «من تشکر میکنم از سازمانداری تیم!» آخر این شد حرف، چشممان به فیروز بود که او هم انگار نه انگار دربی است، نه متلکی، نه حرفی، نه حدیثی، نه صحبتی از میخ توی زمین کرد، نه کلاغی که توی زمین راه میرود و نه حتی بلندگو دستی داشت و فقط نکات فنی را به بازیکنانش گوشزد میکرد.
هی کجایی اکبر ضد فوتبال که دلمان لکزده است بیایی و بگویی «سر تیم ما را بریدند و من خودم را از برج میلاد پرت میکنم و بعد کتات را توی چله زمستان در بیاوری و بگذاری گوشه زمین و ماهی ریسه برویم از خنده. یادش بخیر مجتبی محرمی که اگر توپ بازیکن استقلال از او رد میشد یک «کف گرگی» میآمد توی صورت حریف (که همان امیر قلعهنویی سابق بود) بعدش هم کلی جاروجنجال و داد و بیداد و تازه آن وقتها که شاه حسینی در کار نبود. خودشان یک 6 ماهی محروم میشدند و بعد از آن دوباره روز از نو، روزی از نو.
گفت و گو
