دربی و حد فوتبال ایران

استقلال و پرسپولیس، در بازی روز پنجشنبه دو گل به هم زدند، چندین و چند موقعیت خوب و نزدیک به گل برای خود خلق کردند که حکایت از مسابقه‌ای قابل قبول داشت. این دفعه و در این بازی کمتر صحنه‌های آزاردهنده دیدیم، فقط یکی دو بار خشونت‌های بی‌مورد را شاهد بودیم.

بازیکنان هر دو تیم خواستند با منطق فوتبال برنده شوند و برخلاف بسیاری از دفعات قبل، به فکر آسیب رساندن به یکدیگر نبودند.

فوتبال سفت، محکم و باانگیزه، جای بازی احساسی را گرفته بود؛ هرچند در دقایق بسیاری نیز، هر دو تیم شتاب‌زده عمل می‌کردند؛ اما در مجموع حوادث و رویدادهای بازی فراتر از حد انتظار بود. در بازی‌های قبلی معمولا محافظه‌کارانه‌تر بازی می‌کردند و البته بازی‌های به مراتب بهتر از این مسابقه را هم از آنها دیده بودیم؛ اما به عنوان یک بازی بین تیم دوم و چهارم جدول لیگ، مسابقه‌ای در حد انتظار بود.

آن‌هایی که خیال می‌کنند باید از این بازی انتظارات بیشتری داشت، حتما از این غافلند که حد فوتبال ما تا کجاست؟

نباید فراموش کرد که صرف استعداد داشتن کافی نیست.

ما هر سال بهترین‌های خود را به کشورهای بغل‌دستی می‌فرستیم و این گونه می‌شود که هنوز کریم باقری بهترین بازیکن میدان نامیده می‌شود.

اتفاقی که هر قدر برای کریم خوشحال‌کننده است، باید برای مسوولان، تصمیم‌گیرندگان و صاحب منصبان فوتبال ما نگران‌کننده باشد.

ما  هنوز حسرت نبود باقری در تیم ملی را می‌‌خوریم و این در حالی است که او چندین سال است از فوتبال ملی کنار رفته و ما هنوز نتوانسته‌ایم نه در لیگ و نه در تیم ملی بازیکنی را پیدا کنیم که حداقل مثل او باشد.

بازی استقلال  پرسپولیس قطعا مسوولیت صاحب منصبان  فوتبال ما را بیشتر می‌کند. آنها دست یاری مردم را به سوی خود دیدند و از همراهی آنها در برگزاری این بازی‌های حساس بهره‌مند شدند، حالا باید دید تصمیم‌گیرندگان فوتبال ما چگونه می‌خواهند، پاسخی مناسب به این همه شور و معرفت نشان دهند. آیا نحوه بلیت‌فروشی، امکانات ورزشگاه و بقیه ملزومات در حد انتظار بود؟