نمایش ساده و نو

 برای مثال در حالی که سال گذشته 320 اثر به دبیرخانه جشنواره ارائه شده بود، امسال 450 گروه، متقاضی حضور در اهواز شدند.  شاید بتوان دلیل اصلی اشتیاق گروه‌های تئاتری برای فعالیت در این حوزه را در سادگی اجرای آن جستجو کرد. البته این «سادگی اجرا» را نباید با «اجرای ساده» اشتباه کرد و مراد از آن، این است که تئاتر تک‌نفره را در واقع باید تئاتری کارگاهی به شمار آورد که اجرای آن، فارغ از مقدمات و تدارکات گسترده و بی‌نیاز از صرف هزینه‌های بالا امکان‌پذیر است. بر همین اساس، برگزاری جشنواره تئاتر تک هم با هزینه کم صورت می‌گیرد و می‌توان در هر دوره آن، پذیرای نمایش‌های متعدد از گوشه و کنار ایران و حتی خارج از کشور بود.

تئاتر تک بازیگر را می‌‌توان تئاتر خلاق و نوآور نیز نامید. در این نمایش، تمام مسوولیت‌ها روی صحنه در وجود یک بازیگر فشرده می‌شود و او بار سنگین انتقال موضوع را به تنهایی بر دوش می‌کشد. اگرچه توجه به تئاتر تک بازیگر در کشور ما چندان سابقه‌ای طولانی ندارد، اما فعالیت‌های حوزه هنری و اداره کل هنرهای نمایشی در طول چند سال گذشته، باعث شده است این گونه نمایشی به مرور اوج بگیرد که افزایش نگارش متن‌های تک‌نفره از سوی نویسندگان موید آن است.

مهمترین آفتی که تئاتر تک‌نفره کشور را تهدید می‌کند، ساده انگاشتن آن است که می‌تواند فعالیت‌های چند سال گذشته را به بیراهه ببرد.  باید دقت کرد؛ در تئاتر تک‌نفره، «ساده‌انگاری» جای «ساده اجرا شدن» را نگیرد.

مهدی یاورمنش‌