برآیند یکسال تلا‌ش‌

سالی که با عنوان «اتحاد ملی و انسجام اسلا‌می» نامگذاری شد و این پیام را در دل داشت که سال 86 سالی است که در عرصه داخلی بیش از پیش نیازمند اتحاد هستیم و در صحنه بین‌الملل دنیای اسلا‌م باید مراقب باشد تا دشمنان را به جای دوستان ننشاند و بین دوستان «شدت» را جایگزین «رحمت» نکند.

سالی که در نخستین روزهایش 15 ملوان انگلیسی متجاوز به‌دست مرزبانان شجاع ایران اسلا‌می گرفتار شدند تا انگلیس بفهمد دوران امپراتوری‌اش بخصوص در حریم مرزهای ایران بسر آمده است.

سالی که در پنجمین روز آغاز آن قطعنامه دوم شورای امنیت علیه فعالیت‌های قانونمند هسته‌ای کشورمان صادر شد تا دنیا متوجه شود نظام آپارتاید کماکان بر افکار مدعیان لیبرال دموکراسی حاکم است و آنگاه که پای منافع سلطه‌جویان در میان باشد «قانون»، «حق» و هر چیزی مانند اینها واژگانی بی‌مفهوم تلقی می‌شوند و آنها این تئوری  را قوت می‌بخشند که چیزی به نام «حقوق» اصالت ندارد و حق آن چیزی است که کسی به هر وسیله‌ای بتواند آن را به دست آورد.

این اقدام بار دیگر در 14 اسفند و 10 روز مانده به برگزاری انتخابات با صدور قطعنامه سوم تکرار شد تا علا‌وه بر موضوع هسته‌ای، انتخابات مهم مجلس هشتم شورای اسلا‌می را نشانه برود.

افزایش بی‌سابقه قیمت نفت و طلا‌، سهمیه‌بندی بنزین، پیشرفت‌های چشمگیر کشور در عرصه‌های علمی از جمله پزشکی و صنایع هوا فضا، پیشرفت‌های هسته‌ای کشور و قرار گرفتن نام ایران در کنار  کشورهای تولید‌کننده سوخت هسته‌ای در مقیاس صنعتی، شروع به کار شوراهای سوم شهر و روستا، تصویب لا‌یحه اصل 44 به عنوان زمینه‌ساز یک انقلا‌ب اقتصادی، ارتحال بزرگانی چون حضرات آیات فاضل و مشکینی، گرانی مسکن، شروع مذاکرات ایران و امریکا درباره عراق،  سفرهای مهم رئیس‌جمهور به سازمان ملل و ماجرای دانشگاه کلمبیا و کشورهای حاشیه خلیج فارس، حل مسایل فدراسیون فوتبال با فیفا و انتخاب علی دایی به عنوان سرمربی تیم ملی فوتبال و دهها رویداد دیگر از جمله وقایع مهم سال 86 است؛ وقایعی که هر یک عرصه‌ای را تحت تاثیر خود قرار داد و بعضا گستره ملی و یا حتی جهانی داشته است.

اما پایان رویدادهای سال 86 با بقیه متفاوت بود، چرا که مهمترین رویداد سال 86 در عرصه داخلی کشور قلمداد می شد و پیامد‌های داخلی و جهانی آن حداقل برای 4 سال ماندگار  و استمرار خواهد داشت. روز 24 اسفند را می‌گویم. روزی که ملت ایران یک بار دیگر حضورش را، بیداری‌اش را و دشمن‌شناسی‌اش را به نمایش گذاشت. 

همه این فراز و فرودها به ما می‌گوید ایران کشوری زنده و پویاست. کشوری است در حال پیشرفت و موفق در برابر آزمون‌های سخت. البته طی مسیر پیشرفت خود بسوی آینده‌ای روشن با سختی‌ها، تلخی‌ها و احیانا ناکامی‌ها نیز مواجه می‌شود. قرار است همواره شیرینی باشد و صعود و آسانی که اگر اینگونه بود ارزش ایستادگی و مقاومت آشکار نمی‌شد. مهم برآیند تلا‌شها و عملکردهاست که بدون تردید برای ملت و کشور ایران این برآیند مثبت بوده است، هرچند لیاقت و شایستگی بیشتری داشته و د ارد.

انشاءالله سال 87 نیز که سالی مهم است به نیکی آغاز شود و با تلا‌ش و تدبیر و شیرینی‌های بیشتر ادامه پیدا کندو به پیروزی و پیشرفت‌های بزرگتر خاتمه یابد.