یک دموکراسی، 2 قرائت
یکی از روزهای بهاری سال 2002 میلادی بود که رسانههای رژیم صهیونیستی از گشوده شدن معمای مرگ یک دختر جوان اسرائیلی توسط پلیس امنیت این رژیم خبر دادند.
جسد این دختر جوان اندکی قبل از مشخص شدن چگونگی مرگش در نزدیکی نقطه تماس سرزمینهای اشغال با قلمرو تحت کنترل حاکمیت خودگردان فلسطینی پیدا شده بود.
پلیس امنیتی اسرائیل با همکاری و مساعدت مرکز نظارت بر ارتباطات اینترنتی شرکت یاهو و مقامات دایره تحقیقات فدرال پلیس امریکا (FBI) پس از پیگیری ارتباطات اینترنتی این دختر جوان به رابطه او با نوجوانی فلسطینی و سفر او به نقاط مرزی برای دیدار با دوست اینترنتیاش پی برد.
در تحقیقات بعدی مشخص شد دختر جوان اسرائیلی قربانی آتش کینه نوجوان فلسطینی شده که تعداد قابل توجهی از دوستانش را در حملات ارتش اسرائیل به سرزمینهای فلسطینی از دست داده بود.
افشای چگونگی قتل این دختر جوان در رسانههای اسرائیل و غرب که سعی داشتند مرگ او را مشتی از خروار و تنها یک نمونه از موارد متعددی که اسرائیلیها قربانی کینه فلسطینیان میشوند به تصویر بکشند برای مدتها سوژهای داغ بود.
مقامات رژیم صهیونیستی آنقدر برای بهرهرداری سیاسی از این ماجرا که در هر جای دیگری در دنیا میتوانست اتفاق بیفتد، اشتیاق نشان میدادند که ماجرای قتل این دختر به نمادی از عداوت فلسطینیان و صهیونیستها تبدیل شد.
آنچه هیچگاه به آن اشاره نشد این که سازمانها و نهادهای فلسطینی نه تنها از اقدام نوجوان فلسطینی حمایت نکردند که او را به دادگاه کشاندند و به مجازات رساندند. جالبتر آن که حتی رسانههای عربی هم این ماجرا را پوشش دادند و با ابراز تاسف و تاثر برای مدتها در محکومیت این جنایت غیرقابل بخشش نوشتند و گفتند.
در تاریخ منازعه طولانی صهیونیستها و فلسطینیان هیچگاه ماجرای قتل نه یک فرد که کشتار دهها و صدها فلسطینی هم نتوانسته به اندازه مرگ آن دختر جوان توجه رسانهها را به خود جلب کند.
وقتی موشکهای رزمندگان فلسطینی به تلافی حملات ارتش سراپا مسلح اسرائیل به سرزمینهای فلسطینیان به مناطق عاری از سکنه شهرکهای صهیونیستی اصابت میکند رسانههای غربی زبان به اعتراض میگشایند و فلسطینیان را عامل خشونت و تهدید معرفی میکنند اما زمانی که اسرائیل با اقدامات محدودکننده خود 5/1 میلیون تن از اهالی غزه را به ورطه گرسنگی و آوارگی میکشانند یا جنگندههای اسرائیلی در حملات کور خود زنان و کودکان فلسطینی را به خاک و خون میکشند هیچ کس اعتراضی نمیکند.
چرا؟ شاید خون اسرائیلیها رنگینتر از خون فلسطینیان است یا شاید مصلحتاندیشی حکم میکند تا مخاطبان این خبرها سکوت کنند تا فشارهای سیاسی و نظامی اسرائیل بر فلسطینیان عاقبت راه را برای تحمیل صلح مبتنی بر تعریف تلآویو و واشنگتن به فلسطینیها هموار کند و خیال همه حامیان آزادی و دموکراسی را راحت کنند.
شیما خیری
گفت و گو
