میراث بی‌مرز
جام‌جم آنلاین: کوروش زارعی که فعالیت هنری‌اش را از ۱۳سالگی و صحنه تئاتر دانش‌آموزی در میناب آغاز کرد، در ادامه به یکی از چهره‌های شناخته‌شده نمایش ایران تبدیل شد؛ هنرمندی که در کنار بازیگری و کارگردانی، پرورش نسل تازه تئاتر را دنبال می‌کرد و گسترش تئاتر بچه‌های مسجد را از مهم‌ترین دغدغه‌های خود می‌دانست.
بعضی هنرمندان با رفتنشان تنها جای خالی به‌جا نمی‌گذارند؛ آن‌ها مسیری را آغاز می‌کنند که دیگران می‌توانند ادامه‌اش دهند. کوروش زارعی از جمله هنرمندانی بود که در سال‌های فعالیت خود، علاوه بر حضور روی صحنه و مقابل دوربین، به فراهم‌کردن فرصت برای استعدادهای جوان تئاتر فکر می‌کرد؛ نوجوانانی که شاید هنوز فرصتی برای تجربه نخستین اجرای خود نیافته بودند.
مسیر هنری کوروش زارعی از میناب آغاز شد. او در سال ۱۳۶۴، زمانی که ۱۳ سال داشت، با بازی در نمایش «تیر غیب» نخستین موفقیت جدی خود را در جشنواره تئاتر دانش‌آموزی تجربه کرد.
این آغاز، مقدمه‌ای برای حضور جدی‌تر او در عرصه نمایش بود. زارعی در ادامه با کارگردانی نمایش «گل و جهله» به جشنواره تئاتر فجر راه یافت و به‌تدریج نامش در میان فعالان تئاتر شناخته شد.
در سال‌های بعد، نمایش‌هایی مانند «کانال کمیل» و «آینه‌ای توی سقف» از جمله آثار شاخص کارنامه او بودند؛ آثاری که با حضور در جشنواره‌های تئاتری، جایگاه او را در این عرصه تثبیت کردند.
شهرت کوروش زارعی تنها به فعالیت‌های تئاتری محدود نماند. او با ایفای نقش «لاوی»، برادر حضرت یوسف(ع)، در مجموعه تلویزیونی «یوسف پیامبر» برای بسیاری از مخاطبان تلویزیون به چهره‌ای آشنا تبدیل شد.
با وجود این حضور تلویزیونی، علاقه اصلی او همچنان به تئاتر و صحنه نمایش گره خورده بود؛ همان جایی که سال‌ها پیش، فعالیت هنری‌اش را از آن آغاز کرده بود.
زارعی در سال ۱۳۹۵ مسئولیت مرکز هنرهای نمایشی حوزه هنری را برعهده گرفت. یکی از برنامه‌های مهم او در این دوره، احیای جریان تئاتر بچه‌های مسجد بود؛ جریانی که مدتی از رونق افتاده بود.
او معتقد بود استعدادهای فراوانی در شهرها و روستاهای کشور وجود دارند که برای شکوفایی، بیش از هر چیز به آموزش، حمایت و فرصت دیده‌شدن نیازمندند.
زارعی در یکی از گفت‌وگوهای خود درباره این رویکرد گفته بود: «ما امروز بذر می‌کاریم تا چند سال دیگر شاهد میوه‌اش در سینما، تئاتر و تلویزیون کشور باشیم.»
او در همان گفتوگو از شکل‌گیری بیش از هزار و ۲۰۰ گروه نمایشی در مساجد سراسر کشور خبر داده بود؛ گروه‌هایی که قرار بود زمینه پرورش نسل تازه‌ای از بازیگران، نویسندگان و کارگردانان را فراهم کنند.
برای هنرمندی که نخستین تجربه‌هایش را در تئاتر دانش‌آموزی به دست آورده بود، فراهم‌کردن چنین فرصتی برای نوجوانان دیگر، بخشی مهم از مسیر حرفه‌ای‌اش به شمار می‌رفت.
فعالیت‌های هنری کوروش زارعی به سالن‌های نمایش و آموزش تئاتر محدود نمی‌شد. او در سال‌های فعالیت خود، گروه‌هایی از هنرمندان را برای اجرای تعزیه و نمایش‌های آیینی به مسیر پیاده‌روی اربعین می‌برد.
زارعی در گفت‌وگویی در سال ۱۴۰۲، از نخستین حضورش در پیاده‌روی اربعین در سال ۱۳۹۵ سخن گفته بود؛ سفری که به گفته خودش، تمام قدم‌های آن را به یاد پدر ازدست‌رفته‌اش برداشته بود.
او همچنین از کودکانی در عراق یاد کرده بود که با ظرفی آب یا چند دستمال کاغذی به زائران خدمت می‌کردند و در برابر این رفتارها، کار خود را کوچک می‌دید.
بیماری نیز نتوانست به‌آسانی زارعی را از فعالیت‌های حرفه‌ای‌اش جدا کند. مهدی شفیعی، معاون هنری وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، در مراسم بدرقه این هنرمند خاطره‌ای از روزهای پایانی زندگی او نقل کرد.
به گفته شفیعی، زارعی تنها یک هفته پیش از درگذشتش، با وجود نامساعدبودن وضعیت جسمی، همچنان در جلسات کاری حاضر می‌شد. حتی زمانی که به او پیشنهاد شد به‌جای حضور فیزیکی، به‌صورت آنلاین در جلسه شرکت کند، این پیشنهاد را نپذیرفت.
سرانجام در هفدهم آبان ۱۴۰۵، خبر درگذشت کوروش زارعی، هنرمند ۵۴ساله تئاتر و تلویزیون، پس از یک دوره بیماری منتشر شد. پیکر او بیستم آبان در قم تشییع و در گلزار شهدای علی‌بن‌جعفر(ع) به خاک سپرده شد.
اکنون جمله‌ای که او درباره کاشتن بذر برای آینده هنر ایران گفته بود، معنایی فراتر از یک اظهارنظر ساده پیدا کرده است. زارعی رفت، اما گروه‌های نمایشی شکل‌گرفته در مساجد شهرها و روستاها و نوجوانانی که فرصت تجربه و آموزش تئاتر پیدا کرده‌اند، می‌توانند بخشی از مسیری باشند که او برای آینده ترسیم کرده بود.
مرگ می‌تواند حضور یک بازیگر را روی صحنه پایان دهد، اما لزوماً نمی‌تواند راهی را که برای دیگران گشوده است، متوقف کند.
شاید میراث ماندگار کوروش زارعی همین باشد؛ هنرمندی که می‌خواست پس از خاموشی چراغ حضور خودش، چراغ صحنه برای نسل‌های بعد همچنان روشن بماند.
در گفتوگوی «جام‌جم» با مدیرکل دفتر آبخیزداری؛
حسن روشن در گفتوگو ی اختصاصی با روزنامه «جام‌جم»:
