پاسداشت علما  احیای میراث اهل‌ بیت(ع) است

تکریم آنان، نه آیینی تشریفاتی بلکه پاسداشت حقیقت و فضایل الهی است. زیرا خدای متعال فرموده: «إِنَّمَا یَخْشَى الله مِنْ عِبَادِهِ الْعُلَمَاءُ». 
سالگردها و مجالس یادبود، فرصتی بی‌بدیل برای بازخوانی مجاهدت‌های علمی و اخلاقی علماست. یادکرد آنان روح جامعه را زنده می‌کند و فرهنگ علم، تقوا و عشق به حق را به نسل‌های آینده منتقل می‌سازد. هر یاد و تجلیل، چون بذری آسمانی بر دل جامعه می‌نشیند و نور برکت می‌رویاند. 
هر عالمی که در مسیر احیای تراث اهل بیت(ع) گام نهاده چراغی است که نور هدایت را به دل‌های گمراه تابانده. پاسداشت او نه ستایش شخص بلکه تجلیل از راه و رسالت ایشان است؛ احیای حقیقت اهل بیت و بازتاب عمق کلام صادق(ع) در زمانه ما.   بزرگداشت عالمان خدومی مثل آیت‌الله سیدمحمدتقی موسوی اصفهانی (فقیه احمدآبادی) و آیت‌الله سیدمحمدباقر موحد ابطحی کاری بیهوده نیست بلکه تجلیل از مسیر حقیقت و احیای میراث اهل بیت(ع) است و حضور همه اقشار، به‌ویژه بانوان، پیام‌آور پیوستگی نسل‌ها با مسیر علم و فضیلت؛ چراغی که از دیروز تا امروز فروزان مانده و راه را برای همگان روشن می‌کند.  افسوس و صدافسوس که از فرصت‌های به‌وجود آمده بهره‌ای نبردیم و از معرفی سرمایه‌های شیعه، خود و جامعه را محروم نمودیم. اگر برکات همین علمای خدوم نبود، بی‌شک در لجنزار جهل روزگار غوطه‌ور بودیم و به مرگ جاهلی از دنیا می‌رفتیم و مصداق بارز خسرالدنیا والآخره بودیم.  از این ‌رو، این کمترین در کنار تألیفات علمی و تحقیقی خویش، از تدوین سیره‌ بزرگان دین غافل نبوده‌ام و به توفیق الهی توانسته‌ام، به قدر وسع اندک خود، گنجینه‌های گرانسنگ شیعه را در مجموعه‌ای ۱۱۰جلدی با عنوان «موسوعه فقهای شیعه؛ مدافعان حریم ولایت» گردآورده تا در آینده‌ای نزدیک آن را عرضه کرده و به نسل‌های دیگر معرفی نمایم.  حقیقتا مایه خجالت و تأسف است در زمانی که بهائیت و وهابیت و فرقه‌های انحرافی بر احیا و تکریم علمای شیعه می‌تازند ما نیز خودزنی کنیم و از درک ناقص خود، با آنان همراه و هم‌زبان شویم. 
خدای متعال همه ما را به وظایف خود آشنا گرداند.