ولایت و تصرف؛ از اعجاز تا میدان ظهور

پاسخ اما این است که حضرات معصومین(ع) و همه انبیا، مراتبی از ولایت و قدرت تصرف در عالم داشته‌اند و در مواردی نیز از این قدرت ولایی برای اثبات حقانیت و مقام رسالت خود بهره گرفته‌اند؛ چنان‌که حضرت عیسی بن مریم(ع) به اذن خداوند بیماران را شفا می‌داد و مردگان را زنده می‌کرد، یا حضرت موسی(ع) به فرمان الهی بنی‌اسرائیل را از دریا عبور داد.

با این‌حال در همه این موارد، عبودیت تام و تمام در برابر خداوند، شرط اساسی ولایت و تصرف است. انبیا و اوصیا قرار نبود توانایی‌های خارق‌العاده خود را برای امور معمول زندگی یا حوادث شخصی به‌کار گیرند. سنت جاری الهی در عالم بر این است که امور انسان‌ها ــ و حتی امور انبیا ــ عمدتا از مسیر اسباب و سنن ثابت الهی و قواعد جاری در هستی تحقق پیدا کند نه از طریق اعجاز و تصرف خارق‌العاده در امور مادی.
از این منظر، تصرف ولایی در عالم، امری استثنایی و برای موقعیت‌های خاص است و در طول تاریخ نیز در مواردی برای اثبات جایگاه انبیا و اوصیا و به اذن خداوند مورد استفاده قرار گرفته است.

در عصر ظهور نیز مسأله از همین جنس است. قرار نیست امام به‌تنهایی وارد میدان شود و همه امور را با قدرت ولایی خود پیش ببرد. بناست در کنار امام، مردم نیز در این حرکت بزرگ تاریخی حضور و نقش‌آفرینی داشته باشند. قرار است با همراهی مردم و یاری امام، زنجیره بزرگ و نامقدس امپراطوران و حاکمان ظالم از روی زمین برچیده شود و این جریان تاریخی فاسد و مفسد، دیگر امکان تداوم نداشته باشد.

بنابراین ریشه‌کن شدن بقایای حاکمان و ظالمان، در پیشگامی و حضور مردم و با یاری و مدد ولایت امام تحقق پیدا می‌کند. اگر قرار بود امام به‌تنهایی و صرفا با قدرت تصرف خود این کار را انجام دهد، دیگر معنایی نداشت که مردم در این حرکت نقش داشته باشند و هرکس در خانه خود بنشیند و میدان را به امام واگذار کند.

در عصر ظهور، بناست خداوند به دست امام و مردم، طومار این زنجیره نامقدس تاریخی را برچیند؛ حرکتی که در آن قدرت ولایی امام نقش مدد‌رسان و هدایت‌کننده دارد و حضور و اقدام مردم نیز جزء اساسی این تحول بزرگ تاریخی است.