بدیلی بی‌فرجام 

مذاکرات واشنگتن میان رژیم صهیونی و دولت آمریکا از یک طرف و دولت لبنان_ تاکید می‌کنم دولت لبنان و نه ملت این کشور_ از طرف دیگر را بدیلی برای مذاکرات میان ایران و آمریکا موسوم به مذاکرات اسلام‌آباد قرار داده‌اند.

این بدیل برای آن است که روی شکست دولت آمریکا و اسرائیل از ایران، حزب‌الله و بقیه جبهه مقاومت سرپوش گذاشته شود. در اسلام‌آباد دولتی که اصرار داشت لبنان، عراق، یمن، فلسطین و... ربطی به ایران ندارد و باید دست جمهوری اسلامی از آنها قطع شود پذیرفته که براساس خواست و تاکید ایران، لبنان بخشی از مذاکرات میان واشنگتن و تهران باشد آن هم به‌عنوان یک اصل که بر سایر اصول مذاکراتی، مقدم و به‌عبارتی حل آن شرط ورود به سایر موضوعات فی‌مابین باشد. این به همان میزان که برای ایران و جبهه مقاومت افتخارآمیز است برای آمریکا و اسرائیل خفت‌بار می‌باشد. در مذاکرات واشنگتن که پنجمین دور آن در روز جمعه برگزار شد، دولت آمریکا تلاش کرد از یک طرف در مذاکرات دوجانبه آمریکا و اسرائیل از یک سوی میز و دولت لبنان از سوی دیگر میز، با گنجانیدن بند لزوم خلع سلاح حزب‌الله_ به نام بسط سیطره دولت لبنان بر همه سرزمین این کشور_ زهر ذلتی را که با پذیرش نقش ایران در موضوع لبنان به آن دچار شده است بگیرد و از طرف دیگر لبنان را اگر بتواند وارد فرآیندی کند که خروجی آن سیطره امنیتی اسرائیل بر لبنان باشد.

در این بین دولت لبنان نه به‌عنوان یک طرف ملی بلکه به‌عنوان جزء ذلیل مذاکرات که گویی هیچ چاره‌ای جز قبول سیطره امنیتی و سیاسی اسرائیل ندارد ایفای نقش می‌کند.

در اینجا در‌واقع مذاکره‌ای میان بیروت_تل‌آویو شکل نمی‌گیرد بلکه این اسرائیل است که با خودش مذاکره می‌کند و ضمنا در یک دست پرچم اسرائیل و در دستی دیگر پرچم لبنان دارد! این مشخص است که لبنان به‌معنای یک کشور_ و نه رئیس جمهور و نه دولت نیم‌بند و فاقد اختیار و مشروعیت نواف سلام_ در نقطه مقابل این سیرک شوم قرار دارد. ااقل ۳۵درصد جامعه لبنان را شیعیان تشکیل می‌دهند که ۱۰۰ درصد با مذاکرات واشنگتن مخالف هستند کما این‌که ۷ درصد جامعه لبنان که دروزی هستند نیز بدین گونه‌اند. براساس اظهارات جبران باسیل رئیس حزب ملی آزاد و سلیمان فرنجیه رئیس حزب دموکرات مسیحی هم که دست کم نیمی از جامعه مسیحی لبنان را تشکیل می‌دهند تصریح کرده‌اند که با مذاکرات واشنگتن مخالفند، در جامعه سنی لبنان هم همین دودستگی در موافقت و مخالفت با مذاکرات واشنگتن شامل جریان حریری و فواد سینیوره به چشم می‌خورد؛ بنابراین نزدیک به ۷۰درصد جامعه لبنان اعم از شیعه، سنی، دروزی و مسیحی در نقطه مقابل توافقات واشنگتن قرار دارند. دلیل آن روشن است: لبنانی‌ها مذاکره با دشمنی که لااقل دو بار در حدود ۶۰سال گذشته لبنان را به اشغال درآورده و در حالی که در ماه‌های اخیر تا اشغال نبطیه پیش آمده است را باج دادن به آن می‌دانند. 

جالب این است که به میزانی که درباره مذاکرات واشنگتن در بین طوایف مسلمان و مسیحی اجماع نسبی مبتنی بر مخالفت وجود دارد، به مذاکرات اسلام‌آباد خوشبینی نسبی دیده می‌شود. از نظر لبنانی‌ها در مذاکرات اسلام‌آباد با تاکیدات ایران، موضوع حاکمیت ملی و اخراج اشغالگران را در‌برگرفته در حالی که مذاکرات واشنگتن اساسا برای تحقق اهداف اسرائیلی و با زیر پا گذاشتن حقوق، امنیت و منافع لبنان شکل گرفته است. در عمل البته مذاکرات واشنگتن که به‌دلیل مخالفت یکپارچه طایفه شیعه با آن فاقد مشروعیت است، ظرفیت اجرایی شدن ندارد چراکه با واقعیات میدانی سازگار نیست. آمریکا اگرچه تلاش کرده نتایج مسیر پذیرفته شده در اسلام‌آباد را به نام توافق لبنان_اسرائیل جا بزند، اما دروغ بودن این جانمایی و جعل کاملا روشن است. به همین دلیل روز جمعه وزارت کشور دولت نواف سلام اعلام کرد طی دو روز آینده پلاکارد‌های حاوی تشکر از ایران و رهبر آن را از معابر جمع‌آوری می‌کند. حزب‌الله البته به اسلام‌آباد چشم ندوخته است.

کما این‌که دستاورد‌های ۴۰ ساله آن از دل مذاکرات سیاسی مستقیم یا غیرمستقیم حاصل نشده بلکه این مقاومت مسلحانه و برخوردار از روحیه ضداسرائیلی و جهاد مستمر خالصانه در این راه بوده است که پیروزی‌های شگفتی‌ساز آن را رقم زده. حزب‌الله پیشبرد برنامه سیاسی ایران در منطقه را پروژه خود و حتی پروژه منطقه و مسلمانان می‌داند و موفقیت خود و شیعیان و مسلمانان را در گرو موفقیت پروژه ایران می‌بیند و تاکید آن بر این اساس صورت می‌گیرد. کما این‌که ایران نیز راه حل مسائل خود را در مقاومت در برابر دشمن می‌بیند، نه مذاکره با آن. بله نه ایران و نه حزب‌الله مذاکره را به‌عنوان یک راه در به نتیجه رساندن اهداف مقاومت و مبارزه نادیده نمی‌گیرند، اما از آنجا که دشمن در عمل و بار‌ها اثبات کرده است به تعهدات خود پایبند نیست‎، به آن دل نمی‌بندند و از کنار رفتن آن نگران نمی‌شوند.