هنوز چیزی تمام نشده!

اما هنوز تکرار نشده بود. حداقل نه در آن لحظه، با این که هنوز سه ساعت تا بزرگترین بازی این فصل لیگ برتر مانده بود. آرسنال هنوز شش امتیاز در صدر جدول اختلاف داشت، هنوز شرط‌بندی‌ها برای قهرمانی لیگ برای اولین بار از سال ۲۰۰۴ به آرسنال شانس اول را می‌دادند، اما فضا، حتی بین خود هوادارانش، سرشار از حس سرنوشت‌باوری و تسلیم بود.
حق داشتند بدبین باشند. چیزی که اتفاق افتاد نه فقط چهارمین برد پیاپی سیتی در همه رقابت‌ها بود، بلکه چهارمین شکست آرسنال در شش بازی اخیرشان بود. اختلاف در صدر لیگ برتر به فقط سه امتیاز کاهش پیدا کرد، با این تفاوت که یک بازی بیشتر انجام داده بودند. اگر سیتی بازی عقب‌افتاده‌اش را چهارشنبه شب مقابل برنلی ببرد، برای اولین بار از ماه آگوست صدرنشین لیگ برتر خواهد شد.
یک ماه پیش، آرسنال از هر زاویه‌ای که به رقابت‌ها ‌نگاه می‌کرد، فرصت زیادی برای تاریخ‌سازی داشت. حرف از فتح هر چهار جام بزرگ با هر تیمی کمی اغراق‌آمیز است، اما آنها در لیگ برتر ۹ امتیاز در صدر اختلاف داشتند، به یک‌چهارم نهایی لیگ قهرمانان و جام حذفی رسیده بودند و در فینال جام اتحادیه هم قرار بود به مصاف سیتیِ بی‌حال بروند.
برد ۲ بر صفر سیتی در ومبلی در ۲۳ مارس نقطه عطفی برای هر دو تیم شد. پپ گواردیولا و بازیکنانش از آن روز دیگر به عقب نگاه نکردند. برای آرسنال اما، باخت در فینال جام اتحادیه با حذف از جام حذفی مقابل ساوتهمپتون دنبال شد، بعد یک برد خفیف یک بر صفر در مجموع مقابل اسپورتینگ در مرحله یک‌چهارم نهایی لیگ قهرمانان و حالا دو باخت پشت سر هم در لیگ برتر مقابل بورنموث و سیتی. آنها در یک ماه اخیر بیشتر از هفت ماه اول فصل باخته‌اند (چهار باخت).
برای همین وقتی آرتتا اصرار داشت که بازیکنانش حتی بیشتر از قبل به قهرمانی ایمان دارند، با این‌که روز یکشنبه پا به پای سیتی جنگیدند و با اختلاف کم باختند، به نظر می‌رسید حرف‌هایی می‌زند که هواداران و بازیکنان آرسنال نیاز دارند بشنوند، نه لزوما چیزی که خودش واقعا به آن باور دارد.در بیشتر این فصل، حتی در بازی‌هایی که بردند، آرسنال به گونه‌ای بازی می‌کرد که انگار یک پیراهن تاکتیکی تنگ به تن دارد. مقابل سیتی اینطور نبود. ترکیب‌شان در تئوری محافظه‌کارانه‌تر بود، با برگشتن اودگارد به جای ویکتور گیوکرس، گلزن برتر تیم، اما از نظر نحوه پرس کردن حریف و تلاش برای بازی از میان خطوط‌شان، جسورانه‌تر و بااراده‌تر عمل می‌کردند.
سیتی مالکیت توپ بیشتری داشت، با برناردو سیلوا که در خط میانی درخشان بود، اما آرسنال سرسختانه دفاع می‌کرد. برای یک ساعت، گابریل داشت جنگ خودش را با ارلینگ هالند می‌برد.مشکل آرتتا و آرسنال، حالا که با این واقعیت جدید در رقابت قهرمانی مواجه شدند، این است که آنها فرصت داشتند خیلی قبل‌تر از یکشنبه از دیدرس خارج شوند و به سمت قهرمانی بروند. با همه این حرف‌‌های تکراری که سیتی در نیم فصل دوم دندان تیز می‌کند، شرایط مثل سه سال پیش نیست که تیم گواردیولا با گرفتن ۴۳ امتیاز از ۴۵ امتیاز ممکن بین اواسط فوریه تا اواخر می، به تعقیب آرسنال آمد و از آن سبقت گرفت. یا دو سال پیش که از اواسط دسامبر به بعد ۵۷ امتیاز از ۶۳ امتیاز ممکن را گرفت.
بین اواخر دسامبر و اواسط مارس این فصل، سیتی از ۳۶ امتیاز ممکن فقط ۲۱ امتیاز را گرفته است، با این‌که در نیم‌فصل اول چهار بار باخته بود. در بیشتر مقاطع این فصل، سیتی تیمی در حال گذار بود، تلاش می‌کرد با یک گروه جوان‌تر از بازیکنان، از جمله عبدالقادر خوسانوف، اورایلی و شرکی، راه خودش را پیدا کند. خریدهای مارک گِهی و آنتونی سمنیو در پنجره نقل‌انتقالات ژانویه، دانش لازم لیگ برتری را به تیم آورد، اما حتی در ماه مارس هم، سیتی در خانه مقابل ناتینگهام فارست و بیرون از خانه برابر وستهام امتیاز از دست داد. با وجود بازیکنان با تجربه‌ای مانند روبن دیاس، رودری و برناردو، به نظر نمی‌رسید تیمی باشد که بتواند در رقابت قهرمانی با آرسنال همراه شود، مگر این‌که خود آرسنال به آنها روحیه بدهد که همین هم شد.حالا رقابت قهرمانی به طرز ظریفی متعادل و حساس است. پنج بازی پایانی آرسنال مقابل نیوکاسل، فولام، وستهام، برنلی و کریستال پالاس است، همه تیم‌های نیمه پایین جدولی. همچنین مساله نه‌چندان کوچک نیمه‌نهایی لیگ قهرمانان برابر اتلتیکو مادرید هم در افق دیده می‌شود.حتی بعد از یک ماه وحشتناک، که در آن آرزوهای قهرمانی در جام اتحادیه و جام حذفی از بین رفته و اختلافشان در لیگ برتر ذره‌ذره کم شده، دو جام بزرگ هنوز در دسترسشان است. به همان اندازه که احتمال به پایان رساندن فصل بدون جام ترسناک به نظر می‌رسد، فرصت پیش روی آنها همچنان بزرگ است.چیزی که ممکن است آرتتا و بازیکنانش را ناآرام کند، آشنا بودن این اتفاقات است؛ فروپاشی از موقعیتی که تقریبا غیرقابل دسترس به نظر می‌رسید. آنها در فصل ۲۰۲۳-۲۰۲۲ به مدت ۲۴۸ روز صدرنشین لیگ برتر بودند، فقط برای اینکه سیتی در هفته‌های پایانی از آنها سبقت بگیرد. آنها این فصل تا به امروز ۲۰۶ روز صدرنشین بوده‌اند، اما حالا برای اولین بار از هفته اول، صدر جدول در دسترس سیتی قرار گرفته است.تیمی که چهار سال گذشته جزو باثبات‌ترین تیم‌های لیگ برتر بوده، نمی‌تواند بار دیگر به این فکر کند که باز هم فقط اشک به عنوان یادگاری برایشان باقی بماند و به شدت نیاز به بالا بردن جام دارد.