«جشن رمضان» در پی کمک به نیازمندان

: «جشن رمضان» عنوان برنامه ای جنگ گونه است که به مناسبت ماه مبارک رمضان هر ساله از شبکه 5 به نمایش در می آید.

کد خبر: ۱۴۸۱۵۱

این برنامه قالب اصلی اش بر پایه گفتگوست و البته هدف اصلی اش خیرمندی و نیکوکاری است که در اصطلاح به آن Charity Programs می گویند. آنچه در این گونه برنامه ها مورد توجه قرار می گیرد معمولا اهداف آن است که بر قالب اصلی می چربد. یعنی حضور حس و حال معنوی و روحانی در این گونه برنامه ها آن هم در ماهی که قرار است هر کس به دیگری فضل و بخشش کند ، آنقدر سهم بالایی دارد که کمتر مخاطبان متوجه قالب آن می شوند. در این گونه برنامه ها معمولا دست اندرکاران می کوشند با نمایش تصاویری از خانواده های نیازمند حس نیکوکاری مخاطبان را برانگیزند. جدای از هدف اصلی که کمک به نیازمندان است چون یک برنامه تلویزیونی است ، باید بیشتر به ویژگی های برنامه تلویزیونی بودن آن توجه کرد. هیچ کس مخالف اهداف اصلی این گونه برنامه ها نیست زیرا در همه جای دنیا برای کمک به نیازمندان چنین برنامه هایی ساخته می شود. «جشن رمضان» امسال با برگزاری در مکان بزرگی همچون سالن وزارت کشور نظم بیشتری پیدا کرده است . فضای حاکم بر برنامه فضایی شاد است و این فضا با حضور میهمانان شناخته شده گرمتر می شود البته بخشی از پدید آمدن این حس ، اجرایی است که مجریان به وجود می آورند. به خاطر داریم که سالهای اولیه پخش این برنامه دویار همیشگی و زوج مهربان برنامه یعنی (شهریاری و سید کاظم احمدزاده) اجرای این برنامه را به عهده داشتند اما به مرور اجرای این برنامه چند سالی است به شهریاری سپرده شد.امسال حضور مجریان متفاوت و تغییر هر شبه آنها تنوع بیشتری به این برنامه داده است . شهریاری راه و چاه ارتباط برقرار کردن با میهمانان و مجریان دیگر را خوب می داند و براحتی با نوع اجرای افشار ، سلوکی ، سیدجواد هاشمی و حسین رفیعی هماهنگ می شود.
در هر حال پخش این گونه برنامه ها «حس جمعی» را می طلبد. یعنی پی رنگ اصلی این گونه برنامه ها جدای از قالب آنها ، حضور یکدل و یکرنگ مردم است که برای رسیدن به یک هدف ارزشمند دور هم جمع شده اند اما هر سال این گونه برنامه ها از یک سری کلیشه ها و تعدد تکرار حضور مهمانان رنج می برد البته شاید اگر بخواهیم دقیق تر هم اشاره کنیم عنوان کردن سوالات کلیشه ای از جانب مجریان است که دقیقا هر ساله به همان شکل مطرح می شود و ضربه اصلی را به آیتم گپ و گفت جشن رمضان می زند.
گاه دیده اید که خوانندگان شناخته شده با همان آهنگی که هر ساله اجرا می کنند و یا حداقل آنقدر از رسانه ما پخش شده که مردم نسبت به آن آگاهی دارند و مثلا می دانند که خواننده اش کیست وآهنگسازش چه کسی است؛ اما مجددا در این برنامه دعوت می شوند و اولین پرسشی که از آنها پرسیده می شود این است که خب آهنگساز این آهنگ کیست؛! یا با حضور بازیگران ، اولین پرسشی که از آنها پرسیده می شود این است که امسال چه کارهایی داشتید؛ و یا در چه کارهایی بازی کردید؛ چقدر خوب می شد اگر مجریان اطلاعات بیشتری حداقل نسبت به میهمان آن شب برنامه داشته باشند و پرسش های جدیدتری را عنوان می کردند به جای این که حرفها و گفته های آنها در لفافه ای از طنز و شوخی و خنده گم شود اما با دیدن گزارش هایی که از بازارچه خیریه پخش می شود ، آدمی پی می برد که وجود چنین برنامه ای آن هم در ماه مبارک رمضان و پس از صرف افطار چه لطفی می تواند داشته باشد. حضور مردم خیر و انساندوست در بازارچه خیریه و ارائه گزارش هایی از نحوه کمک آنان به بچه های بی سرپرست و زندانیان بی بضاعت هر تماشاگری را به فکر فرو می برد که ای کاش برای کمک به همنوعانش زودتر بکوشد تا آنان نیز در این ماه قدر و ماه خدا بتوانند بدون کوچکترین حسرتی از مال دنیا در کنار خانواده خود افطار کرده و با امید بیشتری تا لحظات سحر بیدار بمانند.
ارائه میزان کمکهای مردمی از سوی کمیته حضرت امام خمینی (ره) و نحوه کمک متولیان آن به افراد جامعه از بخشهای بسیار خوبی است که این جنگ شبانگاهی به تصویر می کشد. حضور گرم مردم در بازارچه خیریه و سالن اجرا نشان می دهد که دل هر ایرانی برای کمک و یاری رساندن به هموطن خود می تپد. هرچند ایرادهایی که به جنگ گرفته شد از سر دلسوزی بوده است اما سازندگان چنین جنگ گرمی باید بکوشند خود را از ورطه تکرار نجات دهند زیرا حیف است چنین برنامه ای که در جهت رفع گرفتاری های مردم می کوشد ، از زبانی تکراری استفاده کند. انتظار هر تماشاگری از این برنامه آن است که لحظات جشن رمضان را گرم و جذاب تر ببیند و از میزان کمکهای مردمی مطلع شود و خود نیز برای کمک و یاری به وسیله این برنامه بشتابد و....