وقتی فیلم ها استاندارد نیست

«دو نسخه سینمایی از سریال.... تدوین شده ، اما تهیه کننده و کارگردان آن برنامه ای برای اکران آنها ندارند.».

کد خبر: ۱۴۴۰۶۴

«قرار است پیش از نمایش سریال... از سیما، نسخه سینمایی آن در سینماهای کشور اکران و پس از آن سریال از تلویزیون پخش شود». «در حال حاضر در حال کارگردانی فیلمی برای شبکه ... سیما هستم. این فیلم به شیوه ویدئویی تولید می شود، اما قرار است پس از پایان کار نسخه سینمایی آن تهیه و در سینماها اکران شود و سپس نسخه تلویزیونی آن به نمایش درآید.»
اگر از علاقه مندان فیلمهای سینمایی هستید، حتما بارها در خبرهای مربوط به تولیدات سینمایی با این نوع جمله ها برخورد کرده اید. از این جمله ها استنباطهای مختلفی می توان کرد، اما اصلی ترین نتیجه ای که از این حرفها می توان گرفت ، این است که اکثر افرادی که در رسانه تلویزیون فیلم می سازند، انگار با نوعی منت این کار را انجام می دهند و اگر شرایط مناسبی برای کار در سینما بود، هیچ گاه به تلویزیون نمی آمدند! حالا هم که تلویزیون شرایط فیلمسازی آنها را فراهم کرده ، تمایل دارند تا ابتدا فیلم آنها در سینما و سپس در تلویزیون به نمایش در بیاید. در سینمای ایران سالانه بین 50 تا 60 فیلم تولید می شود. در تلویزیون نیز این رقم به بیش از سالانه 100 فیلم می رسد. اکران محدود سینماها همیشه در اختیار فیلمهایی قرار می گیرد که در سینما تولید شده اند.
این مساله کاملا طبیعی است که فیلمهایی در سینما نمایش داده شوند که در این سیستم تولید شده اند. سینما صنعت گرانی است و از انتخاب قصه تا کنار هم قرار دادن بازیگران و دیگر جزئیات همچون : فیلمبرداری ، طراحی صحنه و... ویژگی های خاص خود را دارد و طبیعی است چنین ویژگی هایی در یک فیلم تلویزیونی لحاظ نشود. سینما قواعد خاص خود را دارد. در ساده ترین شکل ممکن می توان از همین کلمه «سی نما» به این تعریف رسید که آن چیزی که قرار است برای بیننده نمایش داده شود، باید چنان عظمتی داشته باشد که در سی نما دیده شود، اما یک فیلم تلویزیونی با داستانی یک خطی و با حضور چند بازیگر که بیننده هر شب و هر روز آنها را در تلویزیون می بیند، چه جذابیتی دارد که مخاطب برای تماشای آن وقت و انرژی زیادی صرف کند و به سینما برود؛
البته می توان از یک داستان دو نوع روایت ارائه کرد: روایت سینمایی و روایت تلویزیونی که این دو نیز الزام های خاص خود را دارند، اما در اغلب موارد این اتفاق نمی افتد و مثلا درباره یک سریال تاریخی «خلاصه ای» از آن به شکل فیلم سینمایی ارائه می شود. اما آنچه اغلب فراموش می شود، مساله کیفیت است. همه دوست دارند فیلمهای آنها در سینما نمایش داده شود، اما کاش این شوق نمایش فیلم در سینما حداقل این نتیجه مثبت را داشت که فیلمهای باکیفیتی تولید شوند، اما متاسفانه بخش زیادی از این فیلمهای 90 دقیقه ای که در ماههای گذشته از شبکه های مختلف سیما نمایش داده شده ، آثار با کیفیتی نبوده اند که نمایش آنها بتواند علاقه ای را در مخاطب برای پیگیری داستان ایجاد کند.
اغلب داستان ها با حضور چند بازیگر روایت می شود که یکی از آنها معمولا بازیگر شناخته شده تری است . یک خانه و چند خیابان هم معمولا بخش عمده ای از محلی است که داستان در آن اتفاق می افتد. البته بیان این مساله به این معنی نیست که فیلمهایی که در سینما نمایش داده می شود، همه از کیفیتی بالا برخوردارند. در اغلب فیلمهای سینمایی نیز محتوایی که به تماشاگر ارائه می شود، چیزی نیست که قابلیت عرضه در سی نما را داشته و متناسب با پرده عریض باشد. تجربه قاچاق برخی فیلمهای سینمایی در ماههای اخیر یک مساله را روشن کرد.
بسیاری از مخاطبان با تماشای این فیلمها در تلویزیون های خانگی خود دلیلی برای مراجعه به سینما و تماشای فیلم روی پرده نداشتند و به همین دلیل فیلمهایی که به شکل غیرقانونی توزیع شده بودند، با رقمهای فروش نازلی از اکران خارج شدند. اما آیا اگر فیلمهایی که در سینما نمایش داده می شوند هم در حد و اندازه این پرده عریض بود، باز هم مخاطبان به تماشای این فیلمها در صفحه های کوچک تلویزیون های خود اکتفا می کردند؛ آیا می توان تجربه لذت بخش تماشای فیلمی مانند «دوئل» در سینما را با نمایش آن در تلویزیون عوض کرد؛ این روزها تلویزیونی ها دوست دارند فیلم آنها در سینما نمایش داده شود و سینمایی ها هم به دنبال مخاطبان میلیونی هستند. کمتر فیلمسازی است که به فکر مخاطب و کیفیت باشد و رسیدن به یک سینمای استاندارد را مورد توجه قرار دهد.
اگر یک فیلم تلویزیونی استاندارد باشد، بیش از آن میزان مخاطبی که در سینما احتمالا به دیدن آن فیلم می آید بیننده پیدا می کند. اگر یک فیلم سینمایی هم استاندارد باشد، دیگر نیازی نیست تا در سینما با ذره بین به دنبال مخاطب بگردیم. کاش بار دیگر همه چیز تعریف شود.