خداحافظ حریم خصوصی
یکی از معاهداتی که جدیدا بین ایالات متحده و اتحادیه اروپایی به امضا رسید این امکان را فراهم می آورد تا پرونده های محرمانه مسافران خطوط هوایی اروپا که عازم ایالات متحده هستند تنها دقایقی پس از برخاستن هواپیما به مقصد امریکا به طرز خودکار برای وزارت امنیت داخلی ایالات متحده ارسال شود.
واشنگتن و بروکسل هفته گذشته توافقنامه ای را امضا کردند که براساس آن شرکتهای هواپیمایی اروپا ملزم به ارائه اطلاعات شخصی مسافرانی که از اروپا عازم امریکا هستند به نهادهای امنیتی امریکا شدند. این توافقنامه جدید جایگزین قراردادی موقت می شود که اعتبار آن اکتبر سال گذشته میلادی منقضی شد. در چارچوب توافقنامه اشتراک اطلاعات که بسیاری از گروههای حقوق بشر از آن به عنوان ناقض حقوق فردی یاد کردند به فاصله 15 دقیقه پس از بلند شدن هواپیماهایی که راهی امریکا هستند 15 مورد از اطلاعات فردی مسافران در اختیار امریکایی ها قرار می گیرد. شماره کارت اعتباری مسافران ، شماره گذرنامه و شماره پروازهای بعدی در زمره اطلاعاتی خواهد بود که امریکایی ها دریافت می کنند. مایکل چرتوف ، وزیر امنیت داخلی امریکا در مراسم امضای این توافقنامه و در واشنگتن این اطلاعات را مولفه ای حائز اهمیت در شناسایی مسافران خطرناکی که عازم فراسوی اقیانوس اطلس هستند، توصیف کرده بود. چرتوف این توافقنامه را از طرف ایالات متحده امضا کرد در حالی که لوئیس آمادو ، وزیر امور خارجه پرتغال که کشورش ریاست دوره ای اتحادیه اروپایی را برعهده دارد به نیابت از این اتحادیه توافقنامه را امضا کرد. به دلیل اصرار مقامات اروپایی برای ایجاد پاره ای تغییرات در متن توافقنامه ، امضای آن ماهها به تعویق افتاد. وجود دغدغه هایی درباره حقوق فردی موجب شد نمایندگان اتحادیه اروپایی خواستار کاهش موارد اطلاعات قابل ارائه از 34 به 19 مورد شوند و از این که ممکن است بخشی از اطلاعات دریافت شده یا همه آن برای مدتی طولانی از سوی امریکایی ها حفظ شود ، ابراز ناخرسندی کنند. در بخشی از توافقنامه نهایی که پس از مذاکرات طولانی که در ماه جولای به پایان رسید تدوین آن ممکن شد ، امریکایی ها متعهد شده اند اطلاعات کسب شده را تنها برای 7 سال نگاه دارند و سپس این اطلاعات را در فایلهای ذخیره به مدت 8 سال دیگر حفظ کنند. علاوه بر این امریکایی ها به فایلهای اطلاعات اتحادیه اروپایی به طور مستقیم دسترسی نخواهند داشت و اطلاعات مورد نظر از سوی اروپایی ها دراختیار آنها قرار می گیرد. اطلاعات مربوط به نژاد و مذهب افراد به امریکایی ها منتقل نمی شود اما چنانچه طرف امریکایی در موارد خاص درخواست کسب اطلاعات در این موارد را داشته باشد اروپایی ها با آنان همکاری می کنند.
علیرضا مهرورز
گفت و گو
