سیری در میان ابرها

«حدود 4 سال پیش که برای صعود به هیمالیا رفته بودم ، مطلع شدم گروهی از خانمهای کوهنورد ایرانی از سوی فدراسیون و برای فتح چند قله نه چندان دشوار در آنجا حضور دارند. از آنجا که می خواستم امانتی را به آنها بدهم تا برایم به ایران ببرند ، نشانی هتلشان را گرفتم و با کمال تعجب دیدم در گران ترین هتل منطقه (با قیمت شبی 110دلار) اقامت دارند. وقتی از آنها خواستم حالا که پس از صعود ، به ایران بازمی گردند ، امانت مرا هم به همراه ببرند ، آنها گفتند ما صعود کرده ایم اما چهار ، پنج روز دیگر باید باشیم تا خریدهایمان را بکنیم و بعد به ایران برویم ! دست خالی که نمی شود!»
این خاطره جالبی بود که یکی از کوهنوردان قدیمی و باتجربه برایم نقل کرد و در ادامه افزود: این را گفتم که بدانید فدراسیون های ما در زمانهای مختلف برای همه گروههای اعزامی ، تفکرات اقتصادیشان را به کار نمی بندند و هستند گروههایی که این چنین در ناز و نعمت به هیمالیا رفته و برگشته اند اما از سوی دیگر ، حمیدرضا مرادی خبرنگار روزنامه جام جم در کرمانشاه با اشاره به این که این سفر برای او 5 میلیون تومان هزینه در بر داشته می گوید: به صرف عشق و علاقه ام به این کار ، چنین هزینه ای را متحمل شدم اما با وجود این ، امکانات همراه من و دیگر گروههای اعزامی از ایران به هیچ عنوان با تجهیزات دیگر تیمهای حاضر در منطقه قابل مقایسه نبود.
آنها تحت حمایت کامل کشورهایشان قرار داشتند و به همین لحاظ امکانات همراهشان واقعا دیدنی و عجیب بود. وی با اشاره به چادرهای گروه اعزامی از آلمان که مجهز به باتری خورشیدی برای دسترسی دائم به نیروی برق بوده می گوید: آنها برای شارژ دوربین و تلفن هیچ مشکلی نداشتند ، ضمن این که در آن هوای سرد و در ارتفاعات از تشک های برقی استفاده می کردند و دیگر امکانات چادرهایشان هم ، کمتر شباهتی به تجهیزات گروه ما نداشت ! و اینها همه در حالی است که نه هیات کوهنوردی استان و نه فدراسیون کوهنوردی کمترین تسهیلاتی را برای این صعود در اختیار ما قرار ندادند که این مساله جای تاسف فراوان دارد.