عراق ، زیر تیغ ترور

عملیات تروریستی اعضای القاعده در عراق به رغم گذشت بیش از 3 ماه از اجرای طرح امنیتی بغداد همچنان ادامه دارد.

کد خبر: ۱۳۵۹۷۴

این عملیاتها پرسشی مشروع را در ذهن هر ناظری متبلور می کند که چگونه تروریست ها همچنان توانایی ضربه زدن به امنیت عراق را در این سطح دارند؛ آیا نیروهای امنیتی و نظامی عراق از آمادگی لازم برای مقابله با این حملات برخوردار نیستند؛ علت عدم پیشرفت های لازم در موضوع امنیتی که شالوده کار هر دولت پویایی است ، چیست؛
در پاسخ به این پرسش باید گفت ، تروریسمی که در عراق می بینیم با تروریسم دیگر کشورها فرق اساسی دارد. این فرق را می توان در حجم کادر، مدیریت استراتژیک ، نخبگان عملیاتی ، حمایت وسیع مالی ، پشتیبانی بی سابقه تبلیغاتی از سوی همه رسانه های عربی و اسلامی و حتی بعضا غربی و مشروعیت دهی سیاسی به آن با عنوان مقاومت مشاهده کرد. متاسفانه پس از سرنگونی رژیم منحوس بعثی عراق به جای این که کشورهای عرب منطقه از فرصت پیش آمده حسن استفاده را ببرند و در برابر طرحهای خارجی از طرح ملی اسلامی و مردمی گروه های سیاسی عراق که از همه قومیت ها و مذاهب در آن حضور مناسب و متوازن داشتند، حمایت کنند همان گونه که جمهوری اسلامی ایران انجام داد با متهم کردن سران عراق به مزدوری برای اجانب تمامی پروسه سیاسی مردمی عراق را رد کردند و آن را برآمده از استعمار خارجی دانستند.
پس از موفقیت های پیش آمده نیز تلاش شد تا دولتی متناسب با خواسته های نیروهای خارجی و هم پیمانان منطقه ای آنان (در زمان دولت آقای علاوی) برای خنثی کردن این موفقیت های مردمی بر عراق حاکم کنند. آنها تلاش کردند تا دوباره عناصر فاسد و جنایتکار بعثی را بر اریکه قدرت بازگردانند و بر این پایه بود که آقای علاوی ، ستاد عالی ریشه کنی حزب بعث را به طور کامل معلق کرد و دستورات موکدی به همه وزارتخانه های عراق صادر کرد تا نامه های این ستاد را نادیده بگیرند. برخی از کشورهای عرب منطقه کوشیدند تا با حمایت غیرعلنی و بعضا علنی از گروه های تروریستی القاعده و صدامی ها با عنوان شریف مقاومت ، فعالیت های ضد مردمی و جنایتکارانه خود را برای سرنگون کردن دولت مردمی آقای مالکی به کار گیرند. در حالی مقاومت موجود در عراق از سوی کشورهای یاد شده مورد حمایت قرار می گیرد که آنها دست به انهدام مراقد شریف ائمه اطهار (ع) و ترور رهبران شیعه از جمله شهید آیت الله سیدمحمدباقر حکیم و شهید عزالدین سلیم و حاج شیخ مهدی عطار (رحمه الله علیهم اجمعین) می زنند و زرقاوی (علیه اللعنه) خود را ملقب به شیخ الذباحین (شیخ ذبح کنندگان شیعه) می کند.
مشکل دیگر این است که طبق قطعنامه های شورای امنیت از جمله قطعنامه های 1546 ، 1637 و 1723 اگرچه مسوولیت اصلی ایجاد امنیت به عهده نیروهای خارجی در عراق است ؛ اما مخصوصا در قطعنامه 1723 تاکید شده است که باید هر چه سریع تر فرماندهی ، آموزش و تسلیح نیروهای مسلح عراق به خود عراقی ها واگذار شود که این موضوع متاسفانه تاکنون انجام نگرفته است و گاهی شاهد کارشکنی نیروهای خارجی در این خصوص هستیم.
مشکل دیگر شفاف نبودن صلاحیت نیروهای خارجی و عراقی است ؛ چرا که تاکنون نیروهای خارجی از امضای توافقنامه امنیتی با دولت عراق طفره رفته اند و آن را محدودکننده فعالیت خود می دانند. نبودن این شفافیت باعث به وجود آمدن مشکلات بسیار عدیده ای برای دولت عراق شده است.
با توجه به موارد یاد شده بخوبی نمایان می شود که ایجاد امنیت در عراق بسته به عوامل متعدد داخلی و خارجی است و حضور نیروهای خارجی نیز با وصفی که گفته شد، خود یکی از عوامل بغرنج امنیت است که امیدواریم با تلاشهای فزاینده و روزانه دولت مردمی عراق ، شاهد بهبود امنیت و ثبات درعراق باشیم. شاید انفجارهای تازه ای که در برخی از کشورهای عربی روی داد، حجم عظیم و مخرب تروریسم را بیشتر به این کشورها گوشزد کند و امیدواریم که طبق منافع مشترک و قطعنامه های شورای امنیت بویژه قطعنامه 1618 شاهد همکاری های گسترده منطقه ای برای تروریسم زدایی از کل منطقه باشیم.