تدبیر یا بی تدبیری؛
سالیان پیش برخی از مسوولان وزارت ارتباطات و فناوری اطلاعات که آن روزها هنوز پست و تلگراف و تلفن نامیده می شد، پیشنهاد دادند مباحث اطلاع رسانی و چگونگی بهره گرفتن از فناوری های جدید، از سال اول دبستان به کودکان آموزش داده شود.
آنها معتقد بودند اگر بچه ها برای آموزش حرف «ض» در کتاب فارسی می خوانند: «زهرا مریض شد»، می توان پس از این چنین نوشت: «مادر زهرا به مدیر مدرسه تلفن کرد و گفت زهرا مریض است.»
بدیهی است که این مهم باید با توجه به مجموعه لغات آموخته دانش آموزان و گام به گام صورت پذیرد تا از این طریق ، استفاده از وسایل نوین ارتباطی و جایگزینی آنها با سفرهای غیرضروری نهادینه گردد و هزینه ای بس هنگفت از دوش بودجه عمومی کاسته شود.
اما امروز در عصری که مردم را تشویق می کنند، قبوض آب ، برق ، تلفن و... را از طریق تلفن همراه پرداخت کنند و به جای آن که به بانک روند، بانک را به خانه آورند، در گوشه ای دیگر از تهران بزرگ ، مسوولان بهداشت و درمان کشور به بیماران ام.اس حکم کرده اند که برای تعیین داروخانه ای که باید داروی خود را از آن دریافت کنند، به معاونت های دارو و غذای دانشگاه های علوم پزشکی مراجعه کنند.
در مراجعه به یکی از این مراکز متوجه شدم برای ثبت نام اولیه (این خود جای سوال دارد که چرا اولیه؛) باید تمام مراحلی را که در بیمه خدمات درمانی طی کرده ام از ابتدا شروع کنم و همه مدارکی را که به آنجا ارائه داده ام ، دوباره برای این ثبت نام اولیه تقدیم کنم.
این کار یعنی حداقل 4سفر شهری (مراجعه به پزشک و دریافت تاییدیه او، مراجعه به بیمارستان و برابر با اصل کردن مدارک ، برابر با اصل کردن پاسخ MRIو مراجعه دوباره به دانشگاه).
این در حالی است که بسیاری از این بیماران که متاسفانه مشکل حرکتی نیز دارند، خود باید چنین کارهایی را انجام دهند و روشن است که اینان برای گذراندن این مراحل با چه مشکلاتی مواجه خواهند شد.
جای تعجب است که چرا دانشگاه های علوم پزشکی از طریق بیمه های خدمات درمانی و تامین اجتماعی ، پرونده های بیماران را که به صورت الکترونیکی و از طریق رایانه ثبت و ضبط شده ، دریافت نمی کنند؛
چرا با هر تصمیم جدید مسوولان ، مردم و بیماران باید کفشهای آهنین به پا کنند و از این سوی شهر به آن سو بروند و بازآیند تا آنچه را (که شاید چند ماه یا چند هفته پیش) به مرکزی دیگر ارائه کرده اند، به سازمان دیگری بسپارند و به انتظار تصمیم جدیدی بنشینند.
این همه در حالی رخ می نماید که برخی مسوولان حوزه دارو و درمان سازمان تامین اجتماعی و همچنین هلال احمر بارها اعلام آمادگی کرده اند که داروی بیماران ام.اس را در محل زندگی تحویل ایشان دهند.به نظر می رسد حوزه مدیریتی وزارتخانه ها و سازمان های مختلف باید پیش از اعلام هر طرحی به این گونه مسائل و جوانب مختلف آن بیندیشند و آسایش و آرامش مردم را از وظایف خود بدانند که البته این مهم درباره بیماران اهمیتی دوچندان می یابد.
کورش اسعدی بیگی
گفت و گو
