عجله کار شیطونه!

همین عجله هم تا دلتان بخواهد و نخواهد کار دست همه‌مان داده است، اما فراموشکاری هم ویژگی دیگر ما آدم‌های خاکی است و دست به دست آن قبلی می‌دهد تا هی یادمان برود چه مسیر یا مسیرهایی را رفته و با عجله کردن هم چه چیزهایی را خراب کرده یا مسیرش را دشوارتر کرده‌ایم.این عجله حالا در عصر سرعت و زندگی پرشتاب امروز هم مدام بیشتر خودش را نشان می‌دهد. عجله داریم که بپیچیم جلوی ماشین‌های دیگر و راه بقیه را بند بیاوریم تا خودمان زودتر برسیم خانه، عجله داریم زودتر از بقیه سوار مترو شویم و ... . آخرش هم اگر بنشینیم و فکر کنیم واقعا نمی‌فهمیم این همه عجله از کجا آمده است!
این عجله‌ها در عالم فرهنگ و هنر هم آسیب‌های فراوانی ایجاد کرده‌اند. اگر به محصولات فرهنگی و هنری که وارد بازار می‌شوند، دقت کنیم، عجله‌ای را خواهیم داد که خیلی چیزها را تحت‌الشعاع خود قرار داده است.کتاب‌هایی که می‌توانستند یکی دوبار دیگر به‌دقت خوانده شوند تا با ایرادهای تایپی و املایی منتشر نشوند.
داستان‌ها و شعرهایی که خالقان آنها می‌توانستند به جای عجله برای انتشارشان کمی صبر کنند، پخته‌تر شوند و با تجربه‌های زیستی عمیق‌تری بنویسند، اصلا صریح‌ترش می‌شود این‌که اثر قابل قبولی ارائه کنند، نه این‌که بخواهند به هر قیمتی صاحب کتاب شوند و کیفیت کار برایشان این‌قدر بی‌اهمیت باشد.خواننده‌های جوانی که به جای گذراندن چند دوره تخصصی موسیقی و کسب آمادگی برای اجرای صحنه‌ای، در استودیو با چند ده دستگاه بخوانند و بعد روی صحنه نتوانند بخوانند و اوضاع بدی را برای آینده حرفه‌ای خود رقم بزنند.
بازیگران، نقاشان و مجسمه‌سازان و... می‌شود این فهرست را چند ستون دیگر هم ادامه داد، همه اگر عجله برای ارائه نداشتند و می‌توانستند با آرامش و صبوری بیشتری مسیر را طی کنند، به مراتب خوشحال‌تر و موفق‌تر بودند. آثار بهتری خلق می‌کردند و آسیب‌های این ماجرا یقه‌شان را نمی‌گرفت که یا دچار توهم هنرمند بودن شوند یا آگاهی نسبی به ضعف‌هایی که دارند مسیرشان را دشوارتر کرده و اعتماد به‌نفس‌شان را پایین بیاورد. خلاصه که همه این معضلات هم زاییده یک ماجراست؛ عجله در ارائه.

زینب مرتضایی‌فرد

ادبیات و هنر