قلب ندا همچنان می تپد

نهم تیرماه 96، اما تصادفی نابهنگام، جان ندای شش ساله را گرفت. پس از تصادف، دخترک به بیمارستان منتقل شد، اما شدت جراحات به حدی بالا بود که پزشکان پس از معاینه، مرگ مغزی ندا را اعلام کردند. کمال جلیل طمهاسبی، پدر ندا می‌گوید: «باورمان نمی‌شد ندا را از دست داده‍ایم، اما این اتفاق افتاده بود. دل‌مان می‌خواست کاری کنیم که روح ندا در آرامش بوده و خدا هم از آن راضی باشد. بنابراین تصمیم گرفتیم فقط برای کسب رضایت خدا اعضای بدن دخترمان را بدون هیچ چشمداشتی به بیماران نیازمند اهدا کنیم. رسیدن به این تصمیم اصلا کار آسانی نبود، اما وقتی به این فکر کردیم که با اهدای اعضای او جان بیماران زیادی نجات پیدا می‌کند، در تصمیم‌مان قاطع‌تر شدیم. مادرش هم راضی بود و مخالفتی نکرد. نمی‌خواستیم این فرصت را از سایر خانواده‌هایی که هنوز عزیزشان زنده بود و با عضو اهدایی بدن دختر ما می‌توانستند زنده بمانند، بگیریم.»
او ادامه می‌دهد: «حتی در رضایتنامه‌ای که از ما گرفتند هم اعلام کردم که نمی‌خواهم کسی از این موضوع اطلاع داشته باشد. بعد از دو سال، هنوز هم نمی‌دانیم اعضای بدنش را چه کسانی گرفته‌اند و حتی نمی‌دانیم کدام شهر زندگی می‌کنند.»
قرار بود قلب ندا به کودکی در تهران پیوند زده شود، اما چون شرایط انتقال قلب مهیا نبود، خانواده ندا، صبورانه، پیکر دخترشان را با شرایط بسیار ویژه و آمبولانسی مجهز تحویل تیم پزشکی تهران دادند تا پیوند زده شود. علاوه بر قلب، کبد و کلیه‌های ندا نیز به بیماران اهدا شد.