این یادداشت تیتر ندارد!

در طول سال بارها از کتاب‌ها حرف زده‌ام و درباره آنها نوشته‌ام. هر کتابی هم که فکر کنید خوانده‌ام پس برای همین این حق را در این ستون ۴۵۰ کلمه‌ای برای خودم قائلم که حرف‌هایی که در ادامه می‌خوانید را بزنم. نگران نباشید خیلی حرف ویژه‌ای نیست، ولی گمان می‌کنم لازم است حتی یک مرتبه هم که شده این سخن را در این ضمیمه بزنم. در طی سال کتاب‌های مختلفی را به بهانه‌های مختلفی معرفی کردیم و از آنها حرف زدیم، ولی کتابی که به باور ما مسلمانان سخنان خداوند با بندگانش است را معرفی نکردیم. البته داخل پرانتز بگویم که شاید به صورت مستقیم اسمی از قرآن نیاورده باشیم، ولی کتاب‌هایی بودند که مضمون و جانِ کلامشان برگرفته از کلام الهی بوده و به همین خاطر ذکری از نام و پیام او برای بندگانش رفته است، ولی در این شماره و ویژه در این یادداشت می‌خواهم از کتاب آسمانی مسلمین سخن بگویم و دعوت به خواندن آن کنم. برای شروع به حدیثی مشهور اشاره می‌کنم که از امام صادق(ع) نقل شده و فرموده‌اند: «قرآن پیمان خدا با مردم است. پس یقینا برای شخص مسلمان سزاوار است که با دقت در پیمان خویش بنگرد و از آن در هر روز پنجاه آیه بخواند» و در حدیث دیگری از امام باقر(ع) نیز آمده که «هر کس در هر شب ۱۰ آیه قرآن بخواند از جمله بی‌خبران و غافلین نوشته نخواهد شد و کسی که هر روز پنجاه آیه قرآن تلاوت کند در زمره کسانی است که همیشه به یاد خدا هستند.» همچنین خداوند مهربان در کتابی که برای هدایت و راهنمایی انسان‌ها فرستاده فرموده: «به اندازه‌ای که میسر است قرآن قرائت کنید» و می‌بینیم که خداوند برای تلاوت قرآن هیچ حد و مرزی قرار نداده و هرقدر بتوان از آن توشه برداشت پایانی برای آن نخواهد بود. حالا که در ابتدای ماه رمضان قرار داریم و این ماه نیز به ماه بهار قرآن شهرت دارد، بهترین مجال است که در میان هیاهوی بی وقفه این روزگار سخت و نفس گیر،ارتباطمان را با این کتاب آسمانی بهتر کنیم و آن را در صدر کتبی که باید بخوانیم قرار دهیم.

حسام آبنوس

دبیر قفسه