آخه چه کاریه استاد!

انتشار چند ویدئو از شادمانی کودکان دبستانی با آهنگ ساسان حیدری یافته یا همان ساسی مانکن و اعتراض بسیاری به آن و واکنش وزیر آموزش و پرورش و توییت نماینده‌های مجلس همه و همه نشان داد موضوع ترانه جنجالی حسابی حاشیه‌ساز شده است. البته رسانه‌ها هم در این میان کم نگذاشتند و تحلیل و یادداشت و گزارش‌های بسیاری از این موضوع منتشر کردند، اما این موضوع چقدر اهمیت داشت تا در چنین وسعتی فراگیر شود؟ فارغ از چرایی این موضوع از نگاه اجتماعی، فراگیری چنین ترانه مبتذل و سخیفی میان کودکان ایرانی چقدر اهمیت دارد؟ کلام بی‌مایه این آهنگ آیا تاثیری در سطح سلیقه فرهنگی این نسل خواهد داشت؟ بسیاری معتقدند حساس شدن روی چنین موضوعی تنها به شهرت چنین فردی کمک کرده و بس، برخی دیگر بر این باورند که اگر خوراک فرهنگی درستی به این کودکان ندهیم در آینده این ابتذال سلیقه به سبک زندگی آنها هم راه پیدا خواهد کرد. در این بین برخی دیگر بحث شادی گمشده این نسل را در روزگار پر گرفتار امروز ایران جست‌وجو می‌کنند و دیگرانی هم هستند که معتقدند آدرس این شادمانی گمشده هر جا که باشد در «آقامون جنتلمنه» نیست.
جالب است بدانید ده آهنگ آخر همین خواننده فقط در وب‌سایت رادیوجوان 165 میلیون بار پخش شده و آهنگ آخرش یعنی جنتلمن که از 24 فروردین پخش شده، در همین مدت کوتاه 36 میلیون بار شنیده شده است.
تازه این آمار مربوط به چند روز پیش است و احتمالا همین تعداد هم افزایش داشته است. این را هم در نظر بگیریم که این آمار تنها مربوط به یک وب سایت است. حالا با فرض این‌که بپذیریم این خواننده شنونده دارد رفتیم سراغ این‌که با این همه دنبال‌کننده، حالا او چه می‌خواند؟! این‌که یک ترانه در دو ماه تنها از یک رسانه - آن هم غیرمجاز - 36 میلیون بار شنیده شده جای نگرانی دارد یا پیامی که او از این طریق قرار است به گوش مخاطبش برساند!؟ اعتراف می‌کنم که هر چند ذائقه فاخری در موسیقی ندارم و گاهی هر چه به دستم می‌رسد را گوش می‌کنم، اما به سختی توانستم چند آهنگ این خواننده را گوش کنم. بدتر از آن این‌که خیلی سخت‌تر توانستم متن شعرهای او را بخوانم! اولین سؤالم از کارشناسان این حوزه هم مربوط به همین سختی خوانش متن این ترانه‌ها بود، این‌که اصلا باید نگران تاثیر کلام این خواننده بود یا نه؟ آن هم وقتی که هر بار این سطر از متن یکی از ترانه‌هایش را می‌خوانم چیزی دستگیرم نمی‌شود که «آخه چه کاریه استاد/ گویند که کشته مُرده میداد/ تار مژگونشو من من به قربونشو ای وای/ اسفندو دی و خرداد و مرداد/ همش مهمونی آخه چه کاریه استاد»

میثم اسماعیلی

فرهنگ و هنر