او از آب کره می‌گیرد

محمد قاسمی آن موقع شاگرد مکانیکی بود، یک دست به آچار واقعی، یک جوان عشق اکتشاف و شیفته پیاده و سوارکردن هر دستگاهی که گیرش می‌آمد. آن موقع او دستگاهی را دیده بود که از ضایعات نساجی، الیاف می‌ساخت، دستگاه ایتالیایی بود خیلی هم گران.
محمد تصمیم گرفت دیگر شاگرد نباشد، عزم کرد که برگردد به روستایشان «سهره» اصفهان و دستگاهی بسازد مثل همان ایتالیایی جذاب که دیده بود. آن موقع پس‌اندازی داشت که می‌گوید می‌شد با آن یک خانه سه‌طبقه در محله رسالت تهران خرید، با بخشی از آن یک سالن ساخت در سهره که کارگاهش بود با بخش دیگرش هم لوازم خرید برای ساخت دستگاهی که در واقع سه دستگاه بود: گارنِت، پرس و گیوتین.
محمد دو سال کارش این بود که از صبح تا شب توی این کارگاه با ورق و آچار و پیچ و مهره و اره کار کند به امید تبدیلشان به دستگاهی که می‌خواست.
در این دو سال خیلی‌ها دست‌کمش گرفتند و خیلی‌ها مسخره کردند که دارد وقت تلف می‌کند، ولی وقتی دستگاهش ساخته شد، وقتی کارگاهش سرپا شد و وقتی شروع کرد به استخدام کارگر همه تسلیم شدند.
او حالا از معدود کارخانه دارهای ایران است که از ضایعات نساجی، الیاف تولید می‌کند و تنها کارخانه‌داری که دستگاه‌ها را با دست خودش ساخته است. او این ضایعات را از همه شهرهای کشور می‌خرد و مصرف سالانه‌اش به حدود 200 تن می‌رسد که از این مقدار20 تن‌اش دوباره ضایعات می‌شود و بقیه‌اش می‌شود الیاف برای فروش. بخش عمده الیاف‌های تولیدی محمد قاسمی از راه صادرات راهی کشورهای همسایه می‌شود و بخش کوچکش برای تولید موکت‌های نمدی، لوازم خواب و صداگیر ماشین راهی کارخانه‌های داخلی می‌شود.
محمد می‌گوید وضع مالی‌اش خوب است و هیچ‌وقت نیاز به گرفتن وام‌های دولتی پیدا نکرده، ولی معتقد است کارش سخت است، خیلی سخت، آنقدر که برخی که وارد این کار شده‌اند بعد از مدتی خسته شده‌اند و کار را رها کرده‌اند. محمد می‌گوید برای ماندن در این شغل یا باید عاشق باشی یا دیوانه که او هردوی اینها هست. ولی او باید بیش از دیوانگی عاشق باشد، عاشق زادگاهش روستای سهره، عاشق کارش و عاشق مردمی که شغلی پایدار را به آنها هدیه داده است. سهره به لطف کارخانه تولید الیاف حالا بیکار ندارد و حتی میزبان جوانان جویای کاری است
که از روستاهای اطراف به آن کوچ کرده‌اند.