لذت غریب تعجب کردن...

دقت کرده اید از دیدنشان تعجب نمی‌کنیم؟ اصلا گویا بشر معاصر از چیزی تعجب نمی‌کند و همین تعجب نکردن باعث می‌شود دنیایمان روز به روز غیرقابل تحمل شود. مدتی پیش کتابی می‌خواندم تحت عنوان عجایب‌المخلوقات و غرایب‌الموجودات،که کتابی است به زبان فارسی اثر محمد بن محمود بن احمد طوسی همدانی. مؤلف این اثر آن را میان سال‌های ۵62-۵51 قمری به نام ابوطالب طغرل فرزند ارسلان فرزند طغرل سلجوقی در ده رکن و قانون نوشته و راجع به اتفاقات باحال و خفن دوره‌های مختلف سخن‌ها رانده است. عجایب کوه‌ها عجایب انسان، عجایب غول و جن و نسناس و پری همه و همه با نثری جذاب و کلاسیک در مورد این پدیده‌ها و پدیده‌های جذاب دیگری قلم زده و برای ما به یادگار گذاشته است . خودش هم در اول کتاب می‌گوید لزوما همه این مخلوقات عجیب و غریب را به چشم ندیده است و شاید وقتی می‌خوانی‌اش هی توی کله‌ات وول بخورد که مگر می‌شود؟ مگر داریم؟ علم دلایل خیلی از پدیده‌های طبیعی جهان را حل کرد و این‌قدر روی پدیده‌ها چراغ قوه انداخت که هیچ قشنگی و زیبایی برایش نمی‌شود متصور شد. یک تابلوی شاهکار نقاشی را در نظر بگیریم. من خودم ترجیح می‌دهم با یک نور کم ذره ذره به تشخیص رنگ و جزئیات و ظرافت‌هایش دست پیدا کنم و از کشفم لذت ببرم تا این‌که یک نور‌افکن قوی روی تابلو نور بپاشد و تابلو سفید و شیری‌رنگ شود و هیچ نقطه‌ای در آن مبهم و در پرده نباشد. چه بسا اصلا حرارت آن نورافکن رنگ‌های روی بوم را آب کند و کل تابلو را از دست می‌دهیم. از من به شما نصیحت از دنیای الانتان تعجب کنید و از این تعجب لذت ببرید.