اولین مجرمان اینترنتی

مکانیزم کار به این‌گونه بود که شرکت محل کار وی یک عمده‌فروش میوه و سبزی بود. محصولات متنوعی را از کشاورزان می‌خرید و با استفاده از تجهیزات خود از قبیل کامیون‌ها، انبار و بسته‌بندی و سرویس‌دهی به گروه‌های فروشندگان عرضه می‌کرد. به دلیل وضعیت خاص این شغل، قیمت‌ها در نوسان بود و ارزیابی امور تنها می‌توانست از عهده رایانه برآید تا کنترل محاسبات این شرکت عظیم را عهده‌دار شود. تمام امور حسابرسی و ممیزی اسناد و مدارک و صورتحساب‌ها به صورت اطلاعات مضبوط در نوارهای الکترونیکی بود. رویس در برنامه‌ها، دستورالعمل‌های اضافی را گنجانده بود و قیمت کالاها را با ظرافت خاصی تغییر می‌داد. او در کمتر از شش سال، بیش از یک میلیون دلار به‌دست آورد. بعد از آن، چون راهی برای توقف بازی ای که شروع کرده بود نداشت، داوطلبانه خودش را تحویل اداره پلیس داد و به ده سال زندان محکوم شد.

در ایران هم اولین جرم اینترنتی سال 78 و به نام یک کارگر چاپخانه و یک دانشجوی رایانه در کرمان ثبت شد که به جعل چک‌های تضمینی مسافرتی اقدام کرده بود. بعد از آنها هم، یک گروه هکری معروف به مش قاسم، نام خود را با ارتکاب جرم‌هایی مثل جعل اسکناس، اسناد و بلیت شرکت‌های اتوبوسرانی و..، بر سر زبان‌ها انداخت. بعد از گروه هکری مش قاسم، دامنه ارتکاب جرم‌های اینترنتی هر سال نسبت به سال‌گذشته پیشرفته‌تر و بیشتر شد تا جایی‌که هادیانفر، رئیس پلیس فتا
چند ماه پیش هشدار داد جرایم اینترنتی نسبت به گذشته ده برابر بیشتر شده و جرم‌های اینترنتی مثل برداشت‌های غیرمجاز از حساب‌های بانکی، مزاحمت‌های اینترنتی، کلاهبرداری‌های رایانه‌ای، هتک حیثیت، نشر اکاذیب، انتشار فیلم‌های خصوصی افراد در شبکه‌های اجتماعی، رتبه یک تا ششم جرایم سایبری را به خود اختصاص داده‌اند.

تهران، خراسان رضوی، فارس و اصفهان در ارتکاب جرایم سایبری پیشتازند، اما کمترین جرایم در استان‌های یزد، لرستان، ایلام، کهگیلویه و بویراحمد و جزیره کیش رخ داده است.