شوک ارزی به سینما

در اتفاقات اقتصادی ماه‌های اخیر که به‌دلیل عدم کنترل قیمت ارز بناگاه ارزش دارایی‌های بخش عمده جامعه به یک‌چهارم یا حتی یک‌پنجم قبل رسیده، آسیب وارده به بازیگران و در کل هنرمندان هم محسوس بوده است.

در تمام مشاغل وقتی حجم نقدینگی پایین می‌آید به افراد فعال در آن مشاغل شوک اقتصادی وارد می‌شود و در دنیای هنر هم همین طور است و زمانی که ارزش پول ملی پایین می‌آید ریسک سرمایه‌گذاری هم کم می‌شود و به دنبال آن تولید کمتر می‌شود و کم‌کاری و بیکاری در هنرمندان بیشتر می‌شود.

اما اتفاق مهیب‌تر زندگی هنرمندان، آسیب‌دیدگی حسی است. هنرمندان شناخته شده چون ارتباط مستقیم با مردم دارند مدام باید گلایه‌های آنها را درباره اوضاع ملتهب بشنوند و از آنجا که راکفلر نیستند(!) که بتوانند به همگان کمک کنند بارها پیش می‌آید کاری برای کمک ازشان برنمی‌آید و همین به لحاظ احساسی آنها را متاثر می‌کند.

اگر در حیطه‌های مختلف هنری صنوف متمکن داشتیم شاید می‌شد در بزنگاه‌ها بهتر از این به داد هنرمندان رسید ولی چون اغلب صنوف ما دارای قدرت مالی استانداردی نیستند معلوم است نمی‌توانند کمک حال بدنه باشند. بودجه میلیاردی در هنر و از جمله در سینما هست، اما این بودجه به سمت صنف نمی‌آید. بودجه‌ها اغلب در تولید و مابین گعده‌هایی خاص ردوبدل می‌شود و این حسرت را به جا می‌گذارد که چرا حداقل بخشی از بودجه‌های میلیاردی سهم اصناف نمی‌شود؟ اگر قوانینی وضع شود که بخشی از هر پروژه پرهزینه سهم صنف باشد و مثلا در صندوق حمایت از هنرمندان بیکار ذخیره شود معلوم است اوضاع بهتر خواهد شد.

اما متأسفانه بودجه‌های میلیاردی صرف دستمزدهای نجومی عواملشان می‌شود و این بریز و بپاش جز به خطر انداختن سلامت اقتصادی هنر فایده‌ای ندارد؛ درست مانند آن است که در شومینه به جای هیزم، روزنامه بریزید. درست است که در کوتاه مدت آتش زبانه می‌کشد اما خیلی زود آتش فروکش کرده و استاندارد شومینه هم نزول
می‌کند!

هنر ایران چاره‌ای ندارد که برای قوام خود هم که شده به سمت تقویت صنوف برود و تقویت صنوف هم رخ نمی‌دهد مگر با ملزم کردن صاحبان سرمایه‌های هنگفت به هزینه کردن بابت صنف البته که این الزام هم مخالفان خاص خود را خواهد داشت ولی چون منطبق با منطق و به نفع همگان است نه یک گروه خاص، می‌توان الزامات را اجرایی
کرد.

شراره رخام

بازیگر