لطفا عصبی نشوید

خوشبختانه عمل جراحی‌ام با موفقیت همراه بود و باعث شد کار به رشد سلول‌های سرطانی و شیمی‌درمانی نرسد، اما فارغ از رژیم غذایی نادرست، آنچه در گپ و گفت با پزشکان دریافتم نقش فشارهای عصبی در ایجاد چنین بیماری‌هایی است.

مردم عادی وقتی سراغ ما می‌آیند فکر می‌کنند اوضاعمان خیلی خوب و روبه‌راه است و فقط باید مشکلات آنها را در رسانه‌های رسمی بیان‌کنیم تا اوضاع آنها هم بهتر شود، اما واقعیت آن است که دردها و فشارهای اقتصادی آن قدر بر ما وارد شده که حد ندارد.

باورتان می‌شود من با بیش از سه‌دهه تجربه بازیگری تنها درآمدم حقوق بازنشستگی است که آن هم به‌زحمت به ماهی دو میلیون می‌رسد.

واقعا یکی از انبوه مدیران هنری کشور ما می‌توانند به من بگویند با ماهانه دو میلیون تومان چگونه می‌شود زندگی کرد؟ با این مبلغ، زوج‌های جوان بدون فرزند هم کم می‌آورند چه برسد به امثال ما که دختر و پسر بزرگی داریم که باید کمک‌حالشان باشیم؟ مدیران هنری که مدام دم می‌زنند از لزوم حمایت از هنرمندان، فقط یک ماه با دو میلیون تومان حقوق زندگی کنند تا دریابند، شدنی است یا خیر؟!

معلوم است که این گرفتاری‌های اقتصادی فشار عصبی را بر ما به جای می‌گذارد و همین فشارهاست که به بیماری منجر می‌شود و تازه در هنگامه بیماری است که درمی‌یابید از فاکتور چند میلیونی که هزینه بخشی از درمانت بوده فقط چند صد هزار تومان از سوی بیمه تکمیلی پرداخت می‌شود و این خود می‌شود عامل فشار عصبی مضاعف.

اما چه کنیم که چاره‌ای نداریم جز این‌که باز هم عصبی نشویم و از هموطنانی که می‌خواهند گلایه‌هایشان را به گوش مسؤولان برسانیم، بخواهیم عصبانی نشوند، چون عصبانی شدن همان و دچار شدن به مرضی هزینه‌زا، همان!

تا می‌توانیم قدر سلامت‌مان را بدانیم و از مخمصه‌های بحرانی دوری کنیم و بدانیم ولو ذره‌ای به یاد خدا بودن می‌تواند آرامشی به‌ما دهد که می‌شود جایگزین فشارهای عصبی شود.

پس لطفا عصبانی نشوید! نگویید نمی‌شود؛ باید بخواهیم تا بشود، چون اگر فعل خواستن را درباره همین عصبانی نشدن درست صرف کنیم، یقینا به لحاظ مادی که صرفه‌جویی در پرداخت هزینه‌های درمانی است هم جلو خواهیم
افتاد.

لااقل به خاطر جیبمان هم که شده عصبی نشویم و تا می‌توانیم از محیط‌های عصبیت‌زا، فاصله بگیریم.

اسماعیل سلطانیان

بازیگر