در جزیره سری از بدن جدا شد

از شهید همت که می‌پرسیم، تقویم خاطراتش را ورق می‌زند و می‌رسد به 17 اسفند 1362 و عملیات خیبر: یک سه‌راهی به نام سه‌راهی مرگ بود که هر کس می‌رفت، محال بود بتواند از آن عبور کند. حاج همت به مرتضی قربانی، فرمانده لشکر 25 کربلا گفت: یکی دو نفر را بفرستید خبر بیاورند تا ببینم اوضاع چه شکلی است؟ قربانی گفت: من هیچ‌کسی را ندارم، هر که را فرستادم رفت و برنگشت.

حاجی سری تکان داد و راه افتاد سمت جزیره. قبل از راه افتادن جمله‌ای گفت که هیچ‌وقت یادم نمی‌رود: «مثل این‌که خدا ما را طلبیده.» من با یک نفر دیگر راه افتادم سمت جزیره و آمدیم داخل خط. عراقی‌ها هنوز بشدت بمباران می‌کردند. رفتیم جایی که نیروها پدافند کرده بودند. مجروحان زیادی روی زمین افتاده بودند که یا زهرا می‌گفتند و صدای ناله‌شان بلند بود.

در خط مقدم هم درگیری بشدت ادامه داشت. عراق دائم بمباران می‌کرد. ما نمی‌توانستیم از این خط جلوتر برویم. حاج همت به من گفت: شما بمان تا از وضع خط مطلع باشم. بی‌سیم را هم به من داد و خودش برگشت عقب. وقتی حاجی در حال بازگشت به طرف قرارگاه بود، در همان سه‌راهی مرگ به شهادت ‌رسید.

پس از رفتن حاج همت به سمت عقب یکی دو ساعتی طول نکشید که خط ساکت شد. همان خطی که حدود یک ماه لحظه‌ای درگیری در آن قطع نشده بود و این سبب تعجب همه شد. ما منتظر ماندیم. گفتیم شاید بازهم درگیری آغاز شود. صبح فردا هوا روشن شد، اما باز هم از حمله دشمن خبری نشد.

اطلاع نداشتیم که چه اتفاقی افتاده است. بی‌خبر از آن بودیم که در جزیره سری از بدن جدا شده و حاج همت بی‌سر به دیدار محبوب رفته و دستی قطع‌شده، همان دستی که برای بسیجیان در خط آب آورد. جزیره با شهادت حاجی از تب و تاب افتاد. بالاخره زمانی که اطمینان حاصل شد از حمله عراقی‌ها خبری نیست، تصمیم گرفتم به عقب برگردم. درحالی‌که به عقب برمی‌گشتم در سه‌راهی چشمم به پیکر شهیدی افتاد که سر در بدن نداشت و یک دست او نیز از بدن قطع شده بود. از روی لباس‌های او متوجه شدم پیکر مطهر حاج همت است. اما از آنجا ‌که شهادت ایشان برایم خیلی دردناک بود، هما‌ن‌طور که به عقب می‌آمدم، خود را دلداری می‌دادم که نه، این جنازه حاج همت نبود... .