در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم
شاعران بی کتاب
برای آنها که هفته پیش چشمشان به این ستون نیفتاد، مینویسم. از این به بعد پنجشنبهها توی این ستون شعرهای موفق و حال خوبکن از شاعرانی میگذاریم که هنوز مجموعهای منتشر نکردهاند و شعرهایشان در وبلاگها و گروهها و کانالهای مجازی دست به دست میچرخد و مخاطب حظش را میبرد. امروز علیرضا قنبری را معرفی میکنم. علیرضا از خوبهای غزل و ترانه امروز است و به قاعده و نیکو مینویسد. متولد 1367 است و جزو شاعران جوان به شمار میآید. غزلهای علیرضا برنده چند جشنواره معتبر شعری کشور شده است و زبان غزلش زبانی نرم و صمیمی است. کارکرد کشیدن از عبارتها و ضربالمثلها و تکیه کلامها امضای شعر قنبری است و به نوعی در این فن کار کشته شده است. البته باید حواسش باشد که به ورطه تکرار نیفتد. یک غزل از علیرضا قنبری با هم میخوانیم:
یا دست رفاقت نده و دست نگه دار
یا تا ته خط حرمت این دست نگه دار
یا دست بکش مثل من از هرچه که مستی است
یا اینکه مرا مثل خودت مست نگه دار
ای مرد تو را قافیهات مرد نگه داشت
در سینه خود هرچه که درد است نگه دار
دور از توام و مثل تو دور و بر من نیست
مثل من اگر دور و برت هست نگه دار
عشق است اگر آخر خط، قصه ما را
همواره در این کوچه بنبست نگه دار
تازه ها
گوناگون
پیشنهاد سردبیر
گزارش «جامجم» درباره دستاوردهای زبان فارسی در گفتوگو با برخی از چهرههای ادب معاصر
فارسی، زبان گفتوگوی جهان
معاون وزیر بهداشت:
