لذت «در چشم باد» خوانی

به خلبان جوان و رفقایش دستور ترک مخاصمه داده بودند، ولی خب خلبان جوان هنوز اینقدرها کلاه بی‌غیرتی سرش نگذاشته بود که بنشیند زیر سایه تیر چراغ برق محل و رفت و آمد قوای بیگانه توی کوچه و خیابان‌های شهر را تماشا کند.

همین هم شد که نشست پشت هواپیمایش و رفت به قصد ایستادن جلوی ارتش روس. حداقل این‌که می‌توانست جواب وجدانش را بدهد. خب بیشتر از این روده‌درازی نکنم. سریال «در چشم باد» یکی از آثار موفق چند سال اخیر بود که خیلی‌ها را هم جلوی تلویزیون نشاند. منصور آقای انوری که از نویسندگان خوش‌ذوق و توانای مشهدی هم محسوب می‌شود از مدت‌ها قبل گفته بود که طرح اولیه این سریال متعلق به اوست.

طرحی که البته بعدها شرح و بسط داده شد و در قالب یک رمان چند جلدی بیرون آمد. رمانی که هرچند یک اسم عادی و معمولی دارد، ولی محتوایش مثل خلف سریالی‌اش دلچسب و جذاب است.

بگذریم که شاید بعضی وقت‌ها نویسنده در توصیف به دام تفصیل افتاده ولی حتی این تفصیل هم باعث نمی‌شود جذابیت قصه و داستان را فاکتور بگیریم و نخوانده از کنارش بگذریم.

رمان «جاده جنگ» انوری داستانی است که در خراسانِ سال 1320 و بعد از آن می‌گذرد. زمانی که شعله‌های آتش جنگ جهانی دوم دامن ایرانی‌ها را هم گرفت. ارتش رضاخانی اما برخلاف همه تبلیغاتی که شده بود برای ایستادن جلوی هجوم متجاوز تاب نیاورد و به طرفه‌العینی
از هم پاشید.

از آن طرف هم ارتش روس از شمال و انگلیسی‌ها هم از جنوب ریختند توی خاک ایران. این شکلی شد که نیمی از خاک خراسان و حتی خود مشهد رفت زیر پای چکه ارتش اشغالگر و نتیجه‌اش برای خراسانی‌ها، قحطی بود و گرسنگی؛ مثل خیلی از نقاط دیگر ایران. این وسط یک جوان ایرانی که رگ غیرتش مثل خلبان جوان چند خط بالاتر جنبیده بود، یک کامیون ارتش روس را که شکر حمل می‌کرد، دزدید.

اتفاقی که برای ارتش اشغالگر گران تمام شد و دربه‌در افتاد دنبال عامل این ماجرا. اینها ایده اولیه رمان «جاده جنگ» است. ایده‌ای که البته ناظر به یک واقعیت تاریخی هم نوشته شده که واقعا اتفاق افتاده است.

الغرض این‌که جلد دهم این رمان هم این روزها آمده بیرون. اگر طالب یک رمان جذاب و پرکشش هستید، می‌تواند پیشنهاد خوبی باشد.

محمدصادق علیزاده

دبیر فرهنگی