او فراموش نمی‌شود

او نمی‌تواند بازیکنی با میل پیروزی و اراده رونالدو پیدا کند. این پسر پرتغالی به تیم او وزن می‌داد؛ اما پرز مثل خیلی از اشتباهات دیگرش در رئال، این‌بار هم به‌دلیل غرورش شکست خورد. همان طور که ماکه‌له‌له را خیلی راحت از دست داد و تیم کهکشانی‌اش را متلاشی کرد. همان‌طور که زیدان مربی را رها کرد. رونالدو به شکلی آشکار از رفتارهای پرز عصبانی بود و هر بار به صورتی این عصبیانیت را نشان می‌داد. همه رسانه‌ها و همه دنیا، رفتار مهربانانه رونالدو با ناصرالخلیفی را دیدند؛ اما پرز با همان غرور همیشگی بی‌تفاوت از کنار این زنگ خطر گذشت. رونالدو در حقیقت، تمامی هشدارهای لازم را به پرز داد و پرز از همه آنها بی‌اعتنا گذشت چون معتقد بود رئال بدون رونالدو هم رئال است. رونالدو باید تصمیم بزرگ را می‌گرفت. بعد از جام‌های انفرادی و تیمی فراوان و پس از روزهای تلخ و شیرین. مادرید در این 9سال از داشتن رونالدو لذت فراوانی برد. عصاره اراده که فقط برد را می‌شناخت و فشارها و انتظارها، از او بازیکن بهتری می‌ساخت. رئال، اسطوره‌های بسیاری به خود دید؛ اما بی‌تردید دیگر بازیکنی مانند رونالدو نخواهد دید. مادرید او را فراموش نمی‌کند. به یاد گل‌های فراوانش و حتی به یاد آن بعدازظهر فراموش نشدنی در خیابان مادرید که با گریم به میان مردم مادرید رفت و بجز نیکلاس پسر 11 ساله مادریدی، کسی همبازی‌اش نشد. رونالدو به ایتالیا رفت و حالا نه تنها یووه که تمام فوتبال ایتالیا از این انتقال بزرگ نفع بردند. حالا همه کمپانی‌های بزرگ برای تبلیغات در این لیگ خیز برداشته‌اند و همه شبکه‌ها دوست دارند لیگ ایتالیا را پخش کنند. ایتالیا حالا نگاه فوتبال دنیا را متوجه خود کرده و همه این سودهای کلان فقط به دلیل اشتباه یک نفر بود: فلورنتینو پرز مغرور.

علی جوادی

روزنامه‌نگار