این نویسندگان عجول

حال این دیدگاه را کنار عجله‌ای می‌گذاری که بعضی‌ها این روزها برای نویسنده شدن می‌کنند تلخی آن بیشتر آشکار می‌شود. بخشی از این تعجیل ریشه در منافع اقتصادی یا افزایش جایگاه اجتماعی دارد. این‌که بعضی‌ها کاری به طول و عمق کیفیت مطالب مطرح شده ندارند و صرفا چاپ شدن کتاب برایشان مهم است. این قسم را در هر صنف و قشری می‌توان یافت. اینها ترجمه و برگردان دیگر همان‌هایی هستند که در همین راسته انقلاب و جلوی دانشگاه، پایان‌نامه هم می‌خرند و مدارک و مدارج ترقی را چند تا یکی طی می‌کنند. جماعتی که کتاب نوشتن برایشان طریقت دارد برای نیل به اهداف غیرفرهنگی دیگری که در سر دارند.

قسم دیگر اما کسانی‌اند که واقعا دغدغه نویسنده شدن دارند. ممکن است حتی خیلی‌هایشان در کلاس‌های نویسندگی و داستان‌نویسی و امثالهم هم شرکت کرده باشند. مشکل این قسم اما آن است که بیش از آنکه دل به مسیر بسته باشند، دل در گرو هدف دارند و هدف همانا به عنوان نویسنده و شاعر شناخته شدن است. این است که ممکن است تن به چاپ و انتشار مطالب و تولیدات نپخته خودشان هم بدهند. در ادامه همین مسیر است که شاید واقعیت بی‌رحم فرهنگ بخورد توی ذوق‌شان. آثار خیلی از سنگین‌وزن‌های فرهنگ در این آشفته بازار اقتصادی، مشتری ندارد چه برسد به نوقلمانی که تازه قدم در این مسیر گذاشته‌اند. 14 تیر و روز قلم در کنار ارج نهادن به مقام شامخ و فرهیخته اهالی قلم و فرهنگ شاید فرصت مناسبی باشد که از این آفات و آسیب‌ها و حتی قربانیان آنها سخن گفت. هرچه باشد قرار بوده، این مناسبت‌ها و نامگذاری‌ها قرار بوده ما را به آن رهنمون کنند که راجع به اینها حرف بزنیم، وعده بگیریم و اندوخته جمع کنیم برای بهبود و اصلاح مسیر!

محمدصادق علیزاده

روزنامه‌نگار