شیرین مثل «بچه مهندس»

بچه‌هایی که خوب بازی می‌کنند و بیننده احساس نمی‌کنــد مشغــول تمــاشای فیلم است بلکه خود را در کنار آنها پیدا می‌کند. با خنده‌های آنها می‌خندد، با غصه‌هایشان غصه‌دار می‌شود و تنهایی آنها را زندگی می‌کند. مجموعه تلویزیونی «بچه مهندس» که شب‌های ماه مبارک رمضان از شبکه دو سیما پخش می‌شود را باید موفق‌ترین سریال رمضانی سیما در سال 97 دانست. مجموعه‌ای که سراغ فضایی تازه برای قصه گفتن رفته و تجربه‌ای دست اول را در روایت روزگار انسان‌ها دستمایه خلق اثری تلویزیونی کرده است. کودکان نابازیگر این مجموعه تلویزیونی مهم‌ترین عامل موفقیت این مجموعه به شمار می‌روند. البته نباید از سوژه و فضایی که این سریال در آن رقم می‌خورد چشم پوشید. استفاده از کودکان در تلویزیون در سال‌های اخیر آن هم به عنوان محور جز در برنامه‌های کودک و نوجوان سابقه نداشته و شاید با مرور خاطرات ذهنی خود به نمونه‌هایی در دور دست‌ها برسیم که اتفاقا برخی از آنها نمونه‌های موفقی بودند. برای مثال مجموعه «بچه‌های مدرسه همت» که سال‌های میانی دهه 70 از تلویزیون پخش می‌شد.

در مجموعه تلویزیونی رمضانی شبکه دو که میان دو سریال دیگر سیما در جدول پخش قرار گرفته، بینندگان شاهد پسربچه‌ای هستند که دل نازکی دارد، زود خوشحال می‌شود و به سرعت غمگین و تمام اینها در ارتباط برقرار کردن بیننده با شخصیت او اثرگذار است. خرابکاری‌هایش را پای بچه بودن او می‌نویسند و رفتارهایی که در آنها ادای بزرگ‌ترها را درمی‌آورد نیز برای بیننده شیرین است.

استفاده از ظرفیت ایفای نقش کودکان که حال و هوای یک اثر را دلنشین می‌کند، اتفاقی است که علی غفاری به خوبی از آن برای پیشبرد مجموعه‌اش استفاده کرده و بیننده را در مواجهه با اثرش راضی می‌کند. حتی این اثر با توجه به تعدد شخصیت‌ها و فضایی که اتفاقات در آن روی می‌دهد، قابلیت تبدیل شدن به یک سریال با فصل‌های متعدد را دارد که در آن شخصیت‌ها جابه‌جا شوند و قصه پرورشگاه و جواد ادامه پیدا کند. این سبک از سریال‌سازی در ایران تا پیش از این جز در مورد «پایتخت» سابقه نداشته و با این مجموعه می‌تواند فصل تازه‌ای در سریال سازی رقم بخورد.

حسام آبنوس