روحیه دلالمسلکانه
تماشاخانههای خصوصی با توسعه سختافزاری در تئاتر همراه بودند این موضوع برای حوزه هنر امتیاز محسوب میشود تا نمایشهای بیشتری برای عموم اجرا شود. این تماشاخانهها امکان اجرای نمایش تنها به معنای سالن برای اجرا و تمرین، فضای حضور تماشاگر و وسایل مورد نیاز یک تئاتر را فراهم کردند و توانستند در آمار اجرا تاثیر بگذارند. اما تماشاخانههای خصوصی فعلی سطح استاندارد و توقع مخاطبان و کارگردانان را پایین آوردهاند، زیرا این فضاها شایستگی تماشاخانه شدن را ندارند به این مفهوم که با توسعهای سخت افزاری ولی بدون کیفیت مواجه هستیم.
بسیاری از سالنهای فعلی با روحیه دلال مسلکانه، کیفیت را قربانی مقبولیت کردهاند. این کاربری از تماشاخانههای خصوصی موجب شده تا نیازمندی برای تامین هزینهها وجود داشته باشد که به شکل اصلی تئاتر آسیب میزند و نمایشهایی اجازه اجراهای چندباره در این سالنها را میگیرند که کیفیت ندارند، اما از طرق مختلف تماشاگر را به سالن جذب میکنند. خصوصیسازی تئاتر کار اشتباهی نیست و اوضاع فعلی قابلیت اصلاح دارد اما به دلیل ازدیاد، کنترل آن سخت شده است که اگر با همین روال امروزی راه خود را پیش ببرد، آینده خوبی برای آن پیشبینی نمیشود.
گفت و گو
