خودمان را عوض کنیم

این چنین است که بسیاری پدیده‌های اجتماعی که از سوی ما جدی گرفته نمی‌شود. انگار که خدای ناکرده، مرگ فقط برای همسایه است. دقت کرده‌اید وقتی تصادفی ناجور را در جاده یا کنار بزرگراه می‌بینیم و با دقت به جزئیات آن شامل آسیب دیدن خودروها یا مجروحین یا فوتی‌ها نگاه می‌کنیم و سری به تاسف تکان می‌دهیم، اما بلافاصله بعد از عبور از محل تصادف، پایمان را روی پدال گاز فشار می‌دهیم؟ توجه کرده‌اید به هشدارهای مربوط به آلودگی هوا و کارهایی که باید برای کمک به کاهش آن بکنیم، توجهی نداشته و نداریم؟ دقت کرده‌اید که برای کاستن از حجم ترافیک و در حالی که همه داد می‌زنند از خودرو تک‌سرنشین کمتر استفاده کنید، عکس آن عمل کرده و به تنها چیزی که فکر نمی‌کنیم، کاهش ترافیک است؟

و جالب اینجاست برای ماندن طولانی در ترافیک غر هم می‌زنیم و بین خودمان بماند، چه ناسزاها که نمی‌گوییم! زلزله هم که تکلیفش روشن است! با این که در بیشتر استان‌ها و شهرستان‌های کشور و از جمله تهران بزرگ زلزله آمده، اما باز هم هنگام ساخت خانه، چندان تمایلی به شنیدن این که اینجا نمی‌توانی خیلی بلندمرتبه‌سازی کنی، چون در صورت زلزله آمدن در خطر قرار می‌گیری، نداریم. می‌سازیم و به این امید که اتفاقی نخواهد افتاد و خدا بزرگ است، صورت مساله را از ذهنمان پاک می‌کنیم و کاری انجام می‌دهیم که شاید خیلی درست و استاندارد نباشد! دوستان عزیز! البته که خدا بزرگ است و حافظ و نگهدار همه ما و منبع رحمت و مهربانی و صدالبته که خوشبینی و مثبت‌نگری اصل اساسی زندگی است، اما عزیزان! خداوند به انسان عقل و قدرت انتخاب و تدبیر برای زندگی بهتر داده و فانتزی پنداشتن اصول عقلی و به دست تقدیر سپردن امور، کار درستی نیست.

اینچنین کرده‌ایم که الان آلودگی هوا، چشم‌هایمان و ریه‌هایمان را می‌سوزاند، دقایق ارزشمندی را در ترافیک می‌گذرانیم و زلزله خسارات زیادی به منازلمان می‌زند. این پدیده‌ها، همان فانتزی‌هایی هستند هنوز برای مقابله با آن دست به عمل نمی‌زنیم.