منش هادی نوروزی

او که بی‌صدا و آرام به قلب هواداران نفوذ کرد تا ثابت کند برای ماندگاری لازم نیست کارهای غیرممکن انجام دهی. او درون زمین برای توپ می‌جنگید؛ اما با کسی سر جنگ نداشت.... حرف حق زیاد می‌زد؛ اما یاغی نبود... گل می‌زد؛ اما آقای گل نبود... و از همه مهم‌تر ترجیح می‌داد با محبت، دل به دست آورد نه با فریاد. در عصری که بازیکنان ترجیح می‌دهند قبل از تیم، به خود فکر کنند، او تیم را به خود ترجیح می‌داد و شاید دلیل قدرشناسی هواداران هم همین باشد.

هوادارانی که نه‌تنها برای حضور در ورزشگاه و حمایت از تیم، پولی‌ نمی‌گیرند که بی‌منت از جیب برای تیم خرج هم می‌کنند. آنها در این سال‌ها با بازیکنانی مواجه شده‌اند که با وجود دریافت 50 درصد از قرارداد 4/1 میلیاردی به دروغ می‌گویند پول آجیل و شیرینی شب عید را هم ندارند. هواداران برای بازیکنانی هورا کشیده‌اند که به قیمت خوشبختی خود، تیم را بدبخت کرده‌اند و تازه برای نرسیدن پاداش‌ها و بندهای اضافی قرارداد، فریاد هم می‌کشند و در برابر دوربین‌ها خود را طلبکار معرفی و اعتصاب بازیکنان را هدایت می‌کنند. هواداران وقتی چنین بازیکنانی را می‌بینند، حق دارند برای غیبت کاپیتان نجیب‌شان افسوس بخورند و به یادش باشند. کاش منش هادی نوروزی در این فوتبال نهادینه شود نه شماره پیراهنش.

امید توفیقی

گروه ورزش