امید بر باد رفته

رفتارهای این سازمان تبعیض‌آمیز و دوگانه است و تفکر آپارتاید متاسفانه در برخوردهای سازمان ملل هم بروزیافته است به دلیل این‌که گرداننده اصلی سازمان ملل امپریالیسم است؛ سازمان ملل با اسرائیل چگونه برخورد می‌کند و در مقابلش با سوریه و یمن چگونه؟ اسرائیل عامل جنایات بسیاری است، اما سازمان ملل آن را محدود نمی‌کند. تمام این مسائل به دلیل ریشه‌های آپارتاید است که متاسفانه بر سازمان ملل هم حاکمیت دارد. معمولا سازمان ملل در برخورد با حوادث و بحران‌ها در جامعه بین‌الملل از صدور بیانیه و این‌جور چیزها فراتر نمی‌رود.

با توجه به این‌که شش سال در نیویورک بودم و در سازمان ملل کار می‌کردم تقریبا با ساختار این سازمان آشنا شدم، ساختار سازمان ملل اساسش مبتنی بر اهداف امپریالیسم است. آمریکا در تمام ارکان سازمان ملل حاکمیت و نفوذ دارد و حتی کارمند‌های سازمان ملل نیز برای گزینش در آنجا به نوعی تحت نظر هیات نمایندگی آمریکا در سازمان ملل هستند، هیات نمایندگی آمریکا در سازمان ملل است که تعیین می‌کند چه کسانی در سازمان ملل باشند و به چه افرادی ویزا دهند. این هیات افرادی را که می‌خواهند به سازمان ملل بروند گزینش می‌کند و اگر نیروی کاری در آنجا ذره‌ای برای منافع آمریکا تهدید محسوب شود به وی ویزا نداده یا ویزایش را لغو می‌کنند. در مورد بسیاری از ایرانیان به محض این‌که متوجه می‌شوند فعالیت‌هایی برای اجرای حقوق بشر دارند یا کارهای بشردوستانه انجام می‌دهند ویزا نداده یا ویزای آنها را لغو می‌کنند و محدودیت برای آنها ایجاد می‌شود. شش سالی که آنجا بودم دائما برای من محدودیت ایجاد می‌کردند و به خانواده من ویزا نمی‌دادند در صورتی که این برخلاف قانون آمریکاست. در عین حال نباید وجود این‌گونه مشکلات در سازمان ملل موجب شود در جلسات سامان ملل شرکت نکنیم. اتفاقا هیات ایران باید حضور قوی و جدی در جلسات سازمان ملل داشته باشد و علاوه بر رایزنی‌های دو و چند جانبه با هیات‌های دیگر کشورها، موضوعات جهانی را مطرح کند و پیگیری آنها را مطالبه نماید هر چند اطمینان داشته باشیم ممکن است به جایی نرسد، اما همین که ما با هیات‌های زیادی از کشورهای مختلف جهان که در ایام مجمع عمومی آنجا گرد هم می‌آیند ارتباط داشته باشیم و مسائل جهانی و منطقه‌ای را با آنها در میان بگذاریم خود جای امیدواری و موثر است. اما این که همه تخم‌مرغ‌هایمان را در سبد سازمان ملل بگذاریم و آنجا را کانون صلح جهانی بدانیم و بنشینیم تا امور جهان و بی‌عدالتی‌ها، تروریسم و نقض حقوق بشر از آنجا اصلاح شود کاملا غلط است.

انتقاد دیگر نسبت به عملکرد سازمان ملل در مورد قطعنامه‌های تحریمی شورای امنیت است، باید در نظر داشته باشیم که اعمال تحریم‌ها تنها زمانی مشروعیت دارد که تهدیدی علیه صلح و امنیت بین‌المللی باشد و یا عمل تجاوزی صورت گرفته باشد.کاربرد تحریم به عنوان اقدامی بازدارنده ناقض اصول و قواعد حقوق بین‌الملل است.تحریم‌ها ابزاری کور است که مشکلات بسیاری را بر مردم آسیب‌پذیر کشورهای تحت تحریم تحمیل می‌کند به همین دلیل لازم است هدف رژیم تحریم‌های بین‌المللی به روشنی مشخص شده و تحریم‌ها به عنوان آخرین چاره مورد استفاده قرار گیرند و به محض بر طرف شدن دلایل آنها لغو شوند.

دکتر احمد خادم‌المله - استاد دانشگاه و نماینده اسبق ایرنا در نیویورک