خاکریز پنهان اسارت

هر آزاده ای که وارد خاک وطن می شد، سجده شکر به جا می آورد و همان جا اعلام آمادگی می کرد تا هر رسالت و ماموریتی را برای نظام مقدس جمهوری اسلامی انجام دهد

میر ودود سید شنوا: آزادگان به دلایل مختلف از نظر معنوی بسیار رشد کرده بودند و حتی یادم می آید هنگامی که بحث آزادی ما قطعی شد، یکی از بزرگترین دغدغه های آزادگان ترس از این موضوع بود که نکند از نظر معنوی و مذهبی از مردم ایران که چندین سال تحت تدابیر اسلامی بوده اند، عقب باشند ؛ ما انتظار داشتیم آزادگانی که امتحانشان را با سربلندی پس داده و در سخت ترین شرایط جنگ و نبرد، مردانه ایستاده بودند و به تعبیری سیلی خوردند تا ملت ما سیلی نخورد و شکنجه ها را پذیرفتند تا ناموس این مملکت به خطر نیفتد، بیشتر از آنها در سنگرهای مدیریتی ، اجرایی و سازندگی استفاده شود؛ آن هم با آن اندوخته دشمن شناسی و تجربه همزیستی مسالمت آمیز که سالها با آن زندگی کرده بودند؛ اما متاسفانه این گلایه وجود دارد که در بسیاری از ابعاد آن گونه که لازم و شایسته بود از عزیزان آزاده استفاده نشد.

بیژن کیانی: یکی از ماموران فرانسوی که برای بازدید آمده بود، در مصاحبه اش که به صورت مکتوب موجود است ، عنوان می کند: من در میان اسرای ایرانی با چهره هایی مواجه شدم که برای تحقق اهدافشان و انقلابشان حاضرند براحتی از جانشان بگذرند یا خود افسر بعثی اعتراف می کند به یکی از آزادگان که من ماموریت داشتم همه شما را فاسد و خراب کنم به گونه ای که اگر به مملکت خود برگردید، آنچنان با فرهنگ خود فاصله داشته باشید که مایه ننگ مردم و کشورتان شوید، اما نشد! این اعتراف به شکست ، بسیار عجیب و تکان دهنده بود.