در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم
حکیم و فیلسوف بزرگ اسلامی
یحیی ابن حبش بن امیرک ، ملقب به شهاب الدین ، شیخ اشراق و شیخ شهید ، محیی حکمت اشراق ، یکی از حکمای بزرگ اسلامی در فقه ، حدیث و سایر علوم متداول در عصر خویش است که در سال 549 ه.ق دیده به جهان گشود.
وی حکمت را نزد مجدالدین جیلی استاد فخر رازی در مراغه آموخت و در علوم حکمی سرآمد روزگار خود شد. وی با ذکاوت ذاتی ، حدت ذهن و نیک اندیشی و تفکر، بر بسیاری از امور علمی اطلاع یافت و چون در موارد متعددی خلاف رای قدما گفته و از حکمت ایرانی استفاده فراوان کرده برخی از متعصبان او را به الحاد متهم کردند و خون او را مباح شمردند. تا این که بدگویی علمای حلب از شیخ ، حاکم منطقه را به قتل وی مصمم ساخت البته شکل قتل این دانشمند بزرگ به طرق مختلف نقل شده است . در این زمینه می گویند حاکم پس از قتل شیخ پشیمان شد و مسببان آن را مجازات کرد. سهروردی سالک مسلک اشراق بود که مبتنی بر ذوق و کشف و شهود و اشراقات انوار قلبی است . او حکمت اشراق را احیا کرده و به کمال رسانید. در فلسفه او آثاری از اصول عقاید حکمای یونان و حکمای قدیم ایران وجود دارد. پس از سهروردی ، شارحان اندیشه وی (شهرزوری و قطب الدین شیرازی) و حکمایی مانند صدرالدین شیرازی و حاج ملاهادی سبزواری عقاید او را مورد بررسی قرار دادند. از این دانشمند برجسته با وجود عمر کوتاهش آثار متعددی به زبان فارسی و عربی نظیر منطق التلویحات ، کتاب المقاومات ، حکمه الاشراق ، رساله فی اعتقاد الحکما ، رساله العشق ، لغت موران ، صفیر سیمرغ ، ترجمه رساله الطیر ابن سینا و لوامع الانوار بر جای مانده است .
تازه ها
گوناگون
پیشنهاد سردبیر
گزارش «جامجم» درباره دستاوردهای زبان فارسی در گفتوگو با برخی از چهرههای ادب معاصر
فارسی، زبان گفتوگوی جهان
معاون وزیر بهداشت:
