ایستاده چون سرو ...

بستگی دارد کجای دنیا ایستاده باشید، بستگی دارد چه سالی به دنیا آمده باشید، بستگی دارد چقدر به فوتبال علاقه‌مند باشید... ، به هزار چیز حتی اگر بستگی داشته باشد به یک چیز بستگی ندارد، این‌که همه مردم عاشق انسان‌های آزاده هستند؛ کسانی که برای پول و مقام، مقابل هر قدرتی، سر خم نمی‌کنند. ناصر حجازی یکی از این چهره‌ها بود.

حجازی در دوران ورزشی‌اش کم افتخار به دست نیاورد. اولین دروازه‌بان تیم ملی که به جام جهانی رفت، در تمرین منچستریونایتد حضور یافت، با استقلال سر به آسمان آسیا سایید، مثل همه اسطوره‌ها در زمان حیاتش از مردم احترام دید و از دشمنان حسودش بی‌احترامی. از سوی مردم تحسین شد و از سوی هواداران دو آتشه‌اش لقب «کاپلو» گرفت. به او می‌گفتند «دوای درد آبی»، محبوب‌تر از بازیکنانش بود و ... اما حجازی هم در دوران اوجش گل بد خورد، در زمان مربیگری‌اش نتیجه بد گرفت، از سوی بازیکنان گاهی پرخاش دید، دربی را باخت و ... اما برای چه کسی اهمیت دارد؟! چه کسی یادش می‌‌آید او غیر از استقلال در چند تیم حضور داشت تا نان حلال سر سفره خانواده‌اش ببرد؟ اما همه یادشان می‌آید که او در برابر حرف زور سر خم نکرد، حتی وقتی روی تخت بیمارستان پیشنهاد دادند که به او کمک مالی کنند. مردم این شاخصه اخلاقی او را دوست دارند. برای مردم، اخلاق و مرام پهلوانی ارزش دارد. استقلالی‌ها سال گذشته به سوگ منصور پورحیدری هم نشستند، مردی که نمونه تواضع و فروتنی بود. جای خالی چهره‌های محبوب و بااخلاق را با شعر و شعار نمی‌توان پر کرد. روح بزرگانی مانند ناصر حجازی و منصور پورحیدری شاد.

مهدی توتونچی

جام‌جم