یادداشت

والیبال کشی به شیوه معروف

والیبال ایران، مصداقی شده است برای مثل «هر که بامش بیش برفش بیشتر» زیرا هر روز که از برنامه‌هایش با دو هدف داخلی و بین‌المللی می‌گذرد، حرف‌هایی شنیده می‌شود که گاه به دل نمی‌نشیند. لیگ برتر والیبال، قربانی اقتصاد ورزش و وعده خوبان شده که در پس ماجرا از نقد کردن چک بازیکنان پای باجه‌های بانک خبری نیست. رفت و برگشت تیم‌ها و احکام انضباطی در لیگ برتر، حاشیه‌های دیگر والیبال است و یک سازمان لیگ با تصمیمات واکنشی و هیجانی که اتفاقات را با حضور بموقع رسانه‌ها در میدان بخوبی تجزیه و تحلیل نمی‌کند و حرف‌هایی به بیرون درز می‌کند که زمان گفتنشان مناسب نیست.

کد خبر: ۹۹۰۳۸۸

والیبال در بُعد بین‌المللی هم سرخط خبرهاست. هر چند سیستم باز مذاکره‌کننده با مربیان خارجی، گاه با گمانه سازی و شبهه‌افکنی روبه‌رو بوده اما روند انتخاب سرمربی برای تیم ملی، از وجود تفکر و برنامه‌ریزی پایدار برای رویدادهای مهم بین‌المللی خبر می‌دهد وشرایط موجود ایجاب می‌کند، زمان بیشتری به این کار اختصاص یابد. خارج از اشتباه‌های خودی و جریان‌های اطراف این ورزش، برای والیبال که در این سال‌ها بر اعتبار بین‌المللی ورزش ایران اضافه کرده و به عنوان فدراسیون کارآمد بویژه در مدل اقتصادی با تامین منابع مالی مطرح بوده، به صبر و شکیبایی بیشتر در تحلیل وضعیت نیاز است حال آن‌که ممکن است جریان‌های نقد شتابزده به این ورزش که با ریل‌گذاری مناسب در مسیر گستردگی و بالندگی است، آسیب جدی بزند. فراموش نکنیم فرصت‌های ایجاد شده جهانی در والیبال را تعداد دیگری از فدراسیون‌ها هم داشتند اما پراکندگی نیروها و اختلافات آنها، بی‌توجهی به رویکرد اقتصادی در ورزش و مدیریت نکردن منابع انسانی ـ که شیوه معروف و ناکارآمد اداره برخی فدراسیون‌های ورزشی طی سال‌های اخیر بوده ـ مانع پیشرفت سایر ورزش‌ها به اندازه والیبال شده است.

این ورزش با اهداف جهانی علاوه بر نقد درون و واکاوی برخی مشکلات داخلی و بین‌المللی، این روزها برای برنامه‌ریزی در مرحله جدید بعد از المپیک 2016 به آرامش توام با تمرکز نیاز دارد تا همچنان یکی از وجوه مهم اعتبار بین‌المللی ورزش ایران در والیبال جهان باشد.