حال بد ورزش‌های مادر

فدراسیون ژیمناستیک مدت‌هاست بدون رئیس و با سرپرست اداره می‌شود که همین مساله کار را برای برنامه‌ریزی پایدار مشکل کرده است. نداشتن رئیس و برگزار نشدن مجمع انتخابات ژیمناستیک و همین‌طور کوچ چند ژیمناست به خارج از ایران مشکلات این فدراسیون در چند ماه گذشته بوده است و همچنان ادامه دارد، اما این روزها باید استعفاهای دسته جمعی مربیان و مسئولان این فدراسیون را هم به مشکلات قبلی اضافه کرد. ژیمناستیک یکی از ورزش‌های مدال آور در سطح تیم‌های ورزشی دنیاست اما در ایران با دعوای اطرافیان این ورزش همچنان با مدال بیگانه است و تا برگزار نکردن مجمع انتخابات و بهبود شرایط مالی، این ورزش رنگ آرامش به خود نمی‌بیند.

در کنار مشکلات ژیمناستیک، دیگر مادر ورزش‌ها یعنی دوومیدانی هم این روزها حال خوشی ندارد. گروهی از دوومیدانی کاران نورچشمی فدراسیون شده اند و گروهی دیگر جایگاهی ندارند و این دو دستگی سبب اعتراض و نوشتن بیانیه علیه فدراسیون شده است. دوومیدانی که در دو المپیک لندن و ریودوژانیرو تعداد نفرات قابل توجهی داشته و حتی برای نخستین بار در پرتاب دیسک لندن به نقره دست یافته، به جای تمرکز روی توسعه این ورزش و تفکر مدال‌آوری، در دام مشکلات بی‌شمار گرفتار آمده و با ادامه این روند امیدی به بهبود آن نیست.

در این مدت، وزارت ورزش و جوانان نیز به مشکلات ورزش‌های مدال‌آور واکنشی نشان نداده است تا روزها برای ورزشکاران آنها نومیدانه تر بگذرد؛ روزهایی که پیش از این وعده بهتر شدنش داده شده بود اما بعد از المپیک و در برنامه‌ریزی برای المپیک آینده هنوز غبار گرفته و مشخص نیست چند روز و چند ماه دیگر ثبات در تصمیم‌گیری و آرامش به ورزش‌های مادر بازمی‌گردد.

محمد رضاپور - ورزش