شادی کردن را یاد بگیریم

به فرهنگ و رفتار رانندگی‌مان و به معاشرت‌های اجتماعی‌مان در کوچه و خیابان و بیمارستان و فروشگاه و... نگاه کنید. انصافا درجه بی‌تفاوتی ـ ‌و دگر نگوییم نامهربانی ـ بیش از توجه و رفتار شاد است. نشانه دیگر کمبود و چالش شادی و مهارت‌نداشتن در شاد بودن را در همین پرونده چمدان بررسی کرده‌ایم. این‌که گوشه و کنار شهر پر شده از رستوران و کافی شاپ، شاید عوامل مختلف دیگری هم داشته باشد، اما به‌زعم کارشناسان و اهل فن، نشانه‌ای است از کمبود امکانات شاد بودن و به تعبیری پناه بردن برخی اقشار به این مکان‌ها برای پر کردن اوقاتی که معمولا باید به شادی پر شود یا به شادی بگذرد.

در هر صورت اگر بخواهیم جمع‌بندی کنیم باید بگوییم مردم و کشور ما به شادی نیاز دارند و باید راه‌های افزایش نشاط اجتماعی را بیاموزند تا در روند دشوار توسعه، ساختن آینده کشور و فرزندان و مقابله با تهدیدات گوناگون، قوی و با روحیه باشند. اینچنین است که باید از مراکز تحقیقاتی علوم انسانی و زیرشاخه‌هایی چون جامعه‌شناسی، روان‌شناسی، مردم‌شناسی و امثالهم خواست تا کیمیای شادی را برای جامعه ایرانی بکاوند و ارائه دهند.

سیدعلی دوستی موسوی روزنامه نگار