ماجرای نخستین زن اعدامی

کارم را در روزنامه کیهان آغاز کردم و در ابتدا برای خبر به پزشکی قانونی می‌رفتم. بعد به دادگستری می‌رفتم تا خبرهای اختصاصی برای روزنامه تهیه کنم.

سال 49 خبردار شدم که دو خواهر 5 و 10 ساله برای بازی از خانه خود در تهران خارج شده و دیگر بازنگشتند. خبری درباره ناپدید شدن آنها در روزنامه کیهان چاپ کردم. بعد از مدتی جنازه خواهر کوچک در یکی از نهرهای کرج پیدا شد که خفه شده بود. می‌دانستم جان بچه دوم در خطر است. با خانواده این دو کودک صحبت کردم و متوجه شدم نامادری آنها به نام ایران دو کودک را ربوده است.

تحقیقات پلیسی بی‌نتیجه مانده بود. گزارشی از ماجرا در روزنامه چاپ کردم و از مردم خواستم برای نجات جان کودک دوم کمک کنند تا ایران دستگیر شود. خبرهای مربوط به این پرونده جنجالی برپا کرده بود. یک روز عصر فرد ناشناسی به روزنامه زنگ زد و گفت: ایران به عنوان خدمتکار در خانه من کار می‌کرد و بخشی از حقوقش را طلب داشت. امروز قرار است برای گرفتن طلبش به خانه من بیاید. از او آدرس خواستم، اما به خاطر آبرویش راضی نمی‌شد. تنها راه رسیدن به ایران بود. به همین دلیل تلاش کردم راضی شود آدرس را بگوید. گفتم اگر بچه دوم را بکشد دچار عذاب وجدان می‌شوید. آن‌قدر اصرار کردم تا این که راضی شد آدرس را بگوید. خواستم اگر ایران آمد، او را معطل کند تا پلیس را خبر کنم. مرحوم حسین پرتویی را هم برای عکاسی به مقابل خانه مورد نظر فرستادیم. موضوع را به شهربانی اطلاع دادم.

حسین پرتویی عصر برگشت. عصبانی بود. پرسیدم چه شد، گفت: ایران آمد وارد خانه شد و کارش را انجام داد و رفت بدون این که کسی سد راهش شود. فقط وقتی در حال ترک محل بود، صدایش کردم که برگشت و عکسی از چهره‌اش گرفتم.

عکس را در روزنامه چاپ کردیم. در گزارش خود نوشتیم که ما به دو کلانتری اعلام کرده و آنها برای دستگیری ایران کاری نکردند. این گزارش باعث توبیخ مسئول این دو کلانتری در شمال تهران شد. چند روز بعد مردی زنگ زد و گفت، ایران الان در مولوی است. موضوع را به شهربانی خبر دادم و آنها این بار دستگیرش کردند. ایران در بازجویی‌ها ادعاهای مختلفی مطرح کرد، اما در ادامه مشخص شد که دومین کودک را به بندرانزلی برده و در آنجا کشته است. او پس از محاکمه جنجالی به اعدام محکوم شد و حکم مجازاتش اجرا شد تا نام او به عنوان نخستین زن اعدامی ثبت شود.

محمد بلوری / پدر حادثه‌نویسی ایران