دوری ناگزیر دولت آینده آمریکا از ریاض

البته دموکرات‌ها بطور سنتی در کشورهای هدف بیشتر از این ابزار در سیاست خارجی استفاده کرده‌اند، هر چند نمی‌توان فراموش کرد که ناقضین جدی حقوق بشر همواره در فهرست دوستان صمیمی ایشان جای داشته‌اند.

نمونه‌اش، عربستان سعودی است که در دهه‌های اخیر متحد منطقه‌ای واشنگتن بوده است. با این وجود بسیاری بر این باورند که دوره سکوت در برابر عربستان سپری شده و تشت رسوایی آل‌سعود از بام افتاده است. عربستان چاره‌ای جز هزینه کردن بیشتر برای خرید سکوت ندارد، چرا که ساختار سیاسی آن اصلاح‌پذیر نیست. توافق هسته‌ای ایران و خارج شدن نسبی کشورمان از گردونه اهریمن‌سازی در غرب و همچنین روشنگری‌های رسانه‌های اجتماعی نقش چشمگیری در ایجاد این وضعیت داشته است.

با این همه نباید فراموش کرد که فارغ از این وضعیت جدید، برای احزاب سیاسی این کشور و سیاستمداران آن، حقوق بشر همواره یک بحث ثانویه در روابط سیاسی بوده است. نمی‌توان انتظار داشت تحولی ملموس در این رویکرد روی دهد. نحوه تعامل با وضعیت حقوق بشر در سایر کشورهای خاورمیانه نیز تابعی مستقیم از همین رویکرد است.

با این همه نباید ازاین نکته غفلت کرد که نامزدی ترامپ در این انتخابات، حساسیت‌های حقوق بشری را افزایش داده است. اظهارنظرهای غیرمتعارف وی در موضوعات مختلف ازجمله زنان، مسلمانان و مهاجرین این بیم را ایجاد کرده که انتخاب او به گسترش بیشتر خشونت‌های ناشی از شکاف طبقاتی و تبعیض‌های نژادی موجود در جامعه دامن بزند.

در چنین شرایطی، اقلیت‌های نژادی، قومی و مذهبی از نامزد دموکرات‌ها حمایت می‌کنند تا شاید به شرایطی عادلانه‌تر برسند. با این همه کارنامه سیاستمداران آمریکایی امیدی به تغییر محسوس شرایط باقی نمی‌گذارد.

محمد حسن‌نژاد‌ پیرکوهی/ کارشناس حقوق بشر