زندگی به زبان آدمیزاد

احترام به منابع طبیعی : منابع طبیعی و محیط‌زیست برای همه ماست، چرا با این طبیعت زیبای خداوند دوست نباشیم و به‌جای قطع کردن درختان، کاشتن آن را یاد نگیریم. به‌جای اذیت و آزار حیوانات آنها را دوست بداریم، به قول سهراب سپهری: هر کجا هستم، باشم، آسمان مال من است / پنجره، فکر، هوا، عشق، زمین مال من است خب چرا باید این نعمت‌ها را آلوده کنیم. وقتی برای گردش و پیک نیک همراه خانواده به فضای سبز مثل پارک یا جنگل می‌رویم فکری برای پس مانده مواد غذایی و زباله‌های خود کنیم، اگر سطل زباله نبود، یک کیسه همراهمان باشد، به کودکان بگوییم که درختان برای تکیه دادن نیستند و با شاخه نهال‌های کوچک بازی نکنند. بیاموزیم به محیط‌زیست‌مان احترام بگذاریم و مثل وسایل شخصی خودمان آنها را نگهداری و حفظ کنیم.

فرهنگ رانندگی: بسیاری از امور زندگی بدیهی است، مثلا هنگام رانندگی اگر با سرعت کم می‌رانیم در خط کندرو حرکت کنیم و وقتی اتومبیلی با سرعت پشت ما حرکت می‌کند و چراغ می‌زند به او اجازه سبقت بدهیم، لجبازی نکنیم، موقع پیچیدن به چپ و راست حتما از چراغ راهنما استفاده کنیم و از همه مهم‌تر با سرعت استاندارد حرکت کنیم. اتومبیل خود را طوری پارک کنیم که دیگران بتوانند براحتی تردد کنند و از بوق زدن بی‌مورد در هر زمان از شبانه روز تا آنجا که ممکن است پرهیز کنیم.