یادداشت

یک، دو، سه ... والیبال

فریاد یک... دو... سه، انواع موج‌های تشویق تماشاگران وقتی دست بر روی شانه‌های یکدیگر می‌اندازند با ضرباهنگ شنیدنی که بی‌تفاوت‌ترین تماشاگر را هم به حرکت وامی‌دارد، برآیند موجی از شادی تماشاگران والیبال است که هیجانات یک مسابقه دیدنی را از روی صندلی‌های ورزشگاه آزادی به خانه‌های ما منتقل می‌کند. این هیجان را ما خودمان انتخاب کرده‌ایم زیرا فریاد تماشاگران و ضرباهنگ اشعار حماسی آنها در ورزشگاه، تداعی‌کننده نماد قهرمانان ورزش ایران است. همان‌هایی که تاکنون با شکستشان اندوهگین شده‌ایم و پیروزی‌های آنها برایمان شادی‌آور بوده است.

کد خبر: ۹۱۸۵۹۲

والیبال، این روزها در ورزش دوباره باعث هیجان ما شده است. لیگ جهانی؛ پل جهانی شدن والیبال و ارتباط از نوع نزدیک با غول‌های والیبال دنیاست و در این بین مردان والیبال ایران برای چندمین دوره پی در پی ثابت کرده‌اند به کم قانع نیستند و نمی‌خواهند فقط نامشان در میان برترین‌ها باشد بلکه آنها به ارتقای جایگاه جهانی والیبال ایران فکر می‌کنند.

شاید تیم ملی در دو مرحله گذشته لیگ جهانی از مدار رقابت‌ها فاصله گرفته بود، اما امروز و درهیجان بازی‌های تهران ملی‌پوشان والیبال یک نکته اساسی را یادآوری کردند و آن این که خارج از نتیجه‌ای که به دست می‌آید، باید صبور بود. لیگ تعریف دارد و در لیگ جهانی با مسافرت‌های بین ‌قاره‌ای‌اش باید صبوری کرد.

لیگ جهانی در تعریف بیرونی و درونی خود به صبر و استقامت نیاز دارد. «بیرون» از منظر مسافرت‌های طولانی و «درون» کنترل هیجانات و مشکلاتی که ممکن است در حین اجرا پدید آید. از این رو بعد از مصدومیت دو بازیکن، تجربیات توام با صبوری ملی‌پوشان در ابعاد درونی به کمکشان آمد. یا زمانی که دو ست از حریف قدرتمند خود عقب هستند باورهای تازه‌ای درست می‌کنند که مهم‌ترین وجوه آن صبر و با حوصله بازی کردن برابر تیم بدون باخت بازی‌هاست.

تیم ملی والیبال بازی با صربستان را با بهره‌گیری از نماد قهرمانان و همچون فاتحان صبور به نفع خود تمام کرد و در شرایطی که (در زمان نوشتن این یادداشت) نمی‌دانیم نتیجه بازی دیشب با ایتالیا چه شد یا امشب با آرژانتین چه می‌شود، باید نوشت والیبال را بدون نتیجه باید دوست داشت زیرا والیبال هیجان مثبت و ضرباهنگ اشعار حماسی این روزهای ورزش ماست. با والیبال می‌توان دست در دست یکدیگر گذاشت، موج شادی به پا کرد و فریاد یک، دو، سه کشید و با صبوری از میدان‌های سخت عبور کرد و سر به آسمان سایید.