پاسداشت بازیگرِ عاشق

جمشید مشایخی، پیربازیگری ایران پرستویی را معلم خود خواند و گفت: پرویز پرستویی رک گو و پاک و شریف است و بهترین بازیگر است، ولی مجیزگو نیست.

ابراهیم حاتمی کیا جایگاه بازیگری مثل پرستویی را والا دانست و گفت: پرویز پرستویی ستاره بزرگی در سینمای ایران است و حضور تاثیرگذاری در جامعه ما دارد. من هم در این سال‌ها همکاری‌های بسیاری با ایشان داشتم که به آنها افتخار می‌کنم. وقتی با پرستویی همکاری می‌کنم در حال شنا در عالم هنر هستم.

مریلا زارعی هم که در «بادیگارد» نقش همسر پرستویی را بازی می‌کند، درباره این هنرمند گفت: من با اغلب بازیگران سینمای ایران همکاری کردم، اما عشق و علاقه‌ای که در آقای پرستویی دیدم با تمامی آنها تفاوت داشت، غیر از مرحوم شکیبایی که میدان مغناطیسی از جاذبه دورشان را احاطه کرده بود.

در این مراسم همچنین فریدون جیرانی که در فیلم «آب و آتش» با پرستویی همکاری داشت، دوره‌های مختلف بازیگری این هنرمند را برشمرد و گفت: به طور اتفاقی تاریخ در پس از انقلاب وظیفه‌ای را روی دوش پرویز پرستویی می‌گذارد که در اولین نقش سینمایی‌اش (دیار عاشقان) نقش یک بسیجی آرمان‌گرا را بازی کند و روی شخصیت متزلزلی تأثیر بگذارد و اعتلای انسان شکل بگیرد. این نقش در دهه‌ 60 ریشه دارد، دهه‌ ایدئولوژی، دهه‌ آرمان و دهه‌گفتمان عدالت اجتماعی مبتنی بر ایدئولوژی. این کارگردان سینما به‌صحبت‌هایش این‌گونه پایان داد: مرگ «حیدر ذبیحی» شاید مرگ «آرمان‌گرایی» باشد که باید با تاریخ جدید خودش را تطبیق دهد. که البته امیدواریم اصلا «آرمان‌گرایی» نمیرد و آقای حاتمی‌کیا بتواند شمایل این آرمان‌گرا را دوباره زنده کند. با ادای احترام به پرویز پرستویی.

الهام حمیدی هم که در سریال موفق «زیرتیغ» نقش دختر پرستویی را بازی می‌کرد، به ذکر خاطره‌ای از این همکاری پرداخت و گفت: روز اول که در این کار حضور پیدا کردم، ترسیدم که چگونه کنار این اساتید دیالوگ بگویم و از همان روز اول استاد پرستویی از من خواستند که به ایشان بگویم بابایی وگرنه جواب من را نمی‌دهند. در این کار آن‌قدر راحت بودم که بسیار برایم لذت‌بخش بود و با حضور ایشان هیچ وقت احساس تنهایی نخواهم کرد.

اما خود پرستویی در این مراسم ترجیح داد تا به قرائت متنی بپردازد که در بخش‌هایی از آن آمده است: من مرد صحنه و دوربین و نور و صدا هستم، حالا دیگر می‌شود حدود نیم قرن که خاک صحنه را می‌خورم. اما باور کنید که هنوز گریزانم از ایستادن در مقابل شما و ژست سخنرانی را به خود گرفتن. سپاسگزارم از این دعوت، ممنونم از این مراسم، قدردانی می‌کنم از دست‌اندرکاران، اما هر کسی که روحیات مرا بشناسد، می‌داند که چقدر از این بزرگداشت‌ها و تقدیر و تشکر‌ها گریزانم. راستش با خود می‌اندیشم که کاری نکرده‌ام که نیاز به قدرشناسی داشته باشد. اعتقاد قلبی من بر این است که قدرشناسی واقعی، باید از کسانی انجام شود که باعث شدند ما دیده شویم. وگرنه ما جز ادای دین،کاری از دستمان برنیامده است.